ယူတိုးပီးယားအိပ္မက္

My Thoughts My Blog တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ေလာရွည္ - ကတဲ့ပြဲ၏ မူႏွင့္ ကုိက္ညီသျဖင့္ မူရင္းေရးသားသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ (သတ္ပံုသတ္ညႊန္း အနည္းငယ္ ျပင္ဆင္သည္မွအပ) မူရင္းအာေဘာ္အတုိင္း ျပန္လည္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

တစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ တစ္ခုမက္သည္။ အိပ္မက္သည္ ရွည္လ်ားလြန္း၍ အေသးစိတ္ႏိုင္လြန္းသည္။ အိပ္မက္ထဲမွ ဇာတ္ေကာင္သည္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္ေနသည္။ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ကို ရရွိသည္။ ထိုျပင္ မဟာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ကို ထပ္ရသည္။ ထိုဘြဲ႕ရျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလန္ရွိ နာမည္ၾကီး တကၠသိုလ္တစ္ခုတြင္ အင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္သလိုျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံေရး သိပၸံႏွင့္ လူမႈေရး သိပၸံ ႏွစ္ဘာသာတြဲျဖင့္ မဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႕တစ္ခု ထပ္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ အေမရိကရွိ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွ ထိုဘာသာရပ္ႏွစ္ခု အေၾကာင္းျပဳၿပီး ပါရဂူဘြဲ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါက္တာ ဖိုးသူေတာ္ ျဖစ္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္လာသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္က်ေတာ့ အသက္သည္ သံုးဆယ္ေတာ္ေတာ္ ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပထမဦးဆံုးအေနျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္နယ္ပယ္သို႔ျပန္သြားသည္။ ခဏေလာက္လုပ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲျဖစ္ခ်င္ေနတာ တစ္ခုရွိသည္။ ဒါကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္သိသည္။ အဲ႔ဒီေနာက္ က်ေတာ္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုႏွင့္ခ်ိတ္ဆက္မိျပီး ပါတီေကာ္မတီ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္။ ပါတီတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးႀကိဳးစားစားေဆာင္ရြက္၍ ပါတီ ဥကၠဌႏွင့္ လူႀကီးမ်ား၏ အားထားမႈကိုရရွိလာသည္။

က်ေတာ္ ပါတီ၀င္ၿပီးေနာက္တစ္ႏွစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါတီ အာဏာရၿပီး ပါတီအႀကီးအကဲတစ္ဦး ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတျဖစ္သြားသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမ်ားလည္း ျပင္သင့္သည္မ်ား ျပင္ၿပီး၍ အေတာ္အတန္ ေျပာင္းလဲေနေသာ အခါသမယလည္းျဖစ္သည္။ ပါတီလူႀကီးသည္ သမၼတ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ သူ႕၏ ကက္ဘိနက္ အဖြဲ႕ ဖြဲ႕ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အား ၀န္ႀကီး တစ္ေနရာေပးသည္။ သို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ေလးဆယ္ မျပည့္ေသးခင္မွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အသက္ငယ္ဆံုး ၀န္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္လာသည္။ က်ေတာ္ တာ၀န္ယူရေသာ ၀န္ႀကီးဌာနက ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန။

ပညာေရး၀န္ႀကီး ေဒါက္တာဖိုးသူေတာ္သည္ ႏိုင္ငံတကာတြင္လည့္လည္ၿပီး ပညာသင္ယူခဲ႔သူပီပီ အေျခခံအားေကာင္းေသာ ပညာေရးစနစ္ကို နားလည္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပညာေရးစနစ္မ်ားကို အေျခခံမွ စ၍ လိုအပ္သည္မ်ားကို တဆင့္ခ်င္းေျပာင္းလဲသည္။ ေက်းရြာမ်ား၏ မူလတန္းေက်ာင္းမ်ားထိ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်သြားၿပီး ဆရာ၊ဆရာမေလးမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးသည္။ ကေလးမ်ား၏ ပညာေရးအေပၚ စိတ္ပါ၀င္စားႏိုင္မႈႏွင့္ လိုက္ႏိုင္မႈမ်ားကို အေသးစိတ္သုေတသနျပဳသည္။ ထို႔ေနာက္ ပညာေရး ေကာ္မတီႏွင့္ ညွိႏိႈင္းၿပီး မူလတန္းအတြက္ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးေသာ ဖတ္စာ စာအုပ္ႏွင့္ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ေရး စာအုပ္မ်ားကို စနစ္တက် ျပင္ဆင္သည္။ ထိုမွ တဆင့္ တဆင့္ခ်င္းတက္၍ အလယ္တန္း ႏွင့္ အထက္တန္းကို ေခတ္စနစ္ႏွင့္ အညီ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ တန္းတူ တန္းညိွၿပီး သင္ၾကားေရးစနစ္ႏွင့္ သင္ရိုးမ်ားကို အသစ္ျပင္ဆင္ဆြဲသည္။

ဤလုပ္ငန္း လုပ္ရပ္အားလံုးကို လႊတ္ေတာ္ ၂ ခုလံုးက အတည္ျပဳသည္။ လိုအပ္ေသာ ဘက္ဂ်က္မ်ားကိုလည္း ေဆာလ်င္စြာ ခ်ေပးသည္။ ပညာေရး အရွိန္အဟုန္မွာ သိသိသာသာၾကီး တိုးတက္လာသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ိဳးသားပညာေရးသုေတသန အဖြဲ႔ကို ေသခ်ာဖြဲ႔စည္းၿပီး ႏွစ္စဥ္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး တိုးတက္မႈမ်ား ကို အစီရင္ခံေစသည္။ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အပြင့္သေဘာေဆာင္ေသာ ပညာေရးစနစ္ကို အစပ်ိဳးေပးသည္။ ဆရာမွ သင္ ေက်ာင္းသားမွ လိုက္မွတ္ စနစ္အားဖ်က္သိမ္းသည္။ ဆရာ ေက်ာင္းသား လြတ္လပ္စြာ ေဆြးေႏြးေတြးေခၚမႈ ပံုစံအား ဦးစားေပးသည္။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ၀တ္စား ဆင္ယင္ေစသည္။ အသိဥာဏ္ျမင့္မားၿပီး ပညာတတ္ ပီသေစရန္ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္စြာ မထိန္းကြပ္ပဲ ေက်ာင္းသားအမ်ားလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ပညာေပးအသိအျမင္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးႏွင့္ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးသားၿပီး လူငယ္ေက်ာင္းသားထု ၾကားျဖန္႔ေ၀သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား အရင္ကလို မဆိုးမေပၾကေတာ့။ အရင္က ဖိုးသူေတာ္ ငယ္စဥ္ ေက်ာင္းတက္စဥ္က ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဆိုးသည္။ ဆိုးသည္ဆိုသည္မွာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားပံုစံ ဆိုးျခင္းမဟုတ္။ ကေလးဆန္ဆန္ ဆိုးျခင္းျဖစ္သည္။ ပံုစံမ်ားသည္လည္း ကေလးဆန္ၾကသည္။ စာေပသင္ၾကားမႈဆိုသည္ကို နားမလည္ၾက။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ ေက်ာင္းသြားမည္။ အတန္းလစ္ခ်င္လစ္မည္။ ဆရာေတြကို ရိုေသဟန္ေဆာင္၍ ဆရာလာလ်င္ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး မဂၤလာပါ ဆရာ ႏႈတ္ဆက္မည္။ စိတ္ထဲတြင္ မပါၾက။ ထံုးတန္းစဥ္လာႀကီး တစ္ခုလို ျပဳမႈၾကသည္။ ေက်ာင္းသား ၁၀၀ လွ်င္ ေက်ာင္းသား ၉၀ ေလာက္က တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္၍ တကၠသိုလ္သို႕ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ လာတက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ပညာေရး၏ အႏွစ္သာရႏွင့္ တကၠသိုလ္၏ အႏွစ္သာရကို ဘြဲ႕ရသြားသည္ထိ သိမသြားၾကေခ်။ တည္ရွိေနေသာ တကၠသိုလ္မ်ားသည္လည္း ထိုသို႔ အႏွစ္သာရ သိရွိေအာင္ လုပ္မေပးႏိုင္ၾကေခ်။ တကၠသိုလ္မ်ားသည္ စက္ရံုၾကီးတစ္ရံုႏွင့္ တူေနၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဘြဲ႔တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကပ္ ထုတ္ကုန္ မ်ားျဖစ္ေနၾကသည္။

ထိုထြက္လာေသာ တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္ကုန္မ်ားသည္ ေစ်းကြက္တြင္ ေစ်းကြက္မ၀င္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ေစ်းကြက္၀င္ေသာ္လည္း တန္ဖိုးခ်ျခင္းခံရသည္။ ထိုအရာ ျဖစ္စဥ္မ်ားအားလံုးကို သိႏွင့္ ခံစား ခဲ႔ႏွင့္ရေသာ ပညာေရး၀န္ၾကီး ေဒါက္တာ ဖိုးသူေတာ္သည္ တကၠသိုလ္စနစ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္သည္။ အမ်ိဳးသား ပညာေရး သုေတသန ဌာန၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ႏိုင္ငံႏွင့္ အ၀န္း ဇုန္မ်ား သတ္မွတ္၍ ေဆာင္ရြက္သည္။ အစိုးရသည္ ပညာေရးကို မ်ားစြာအေလးေပးေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပညာေရး ဘက္ဂ်က္ကိစၥအား လႊတ္ေတာ္မွ ခြင့္ျပဳသည္။ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္တိုင္းေဒသအလိုက္ ပညာေရးဇုန္ စီမံကိန္းမ်ား ခြဲၿပီး အထူးဖြံၿဖိဳးေရး အေနျဖင့္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းမႈ၏ အသီးအပြင့္ကို မၾကာခင္ျမင္ရေခ်ေတာ့မည္။

သို႕ႏွင့္ ပညာေရး၀န္ၾကီး၏ လုပ္ႏိုင္ေသာပါ၀ါမ်ားကို သံုး၍အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔ေသာ္လည္း သူ၏ မူလ ပထမေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရာ တကၠသိုလ္ျဖစ္ေသာ နည္းပညာဆိုင္ရာ တကၠသိုလ္မွာ အားနည္းေနသည္။ ထိုကိစၥကို သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၀န္ႀကီးအား ေျပာဆိုေသာ္လည္း ၀န္ႀကီးသည္ အသက္အရြယ္ႀကီးေနသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ၀ိဇၹာ ဘြဲ တစ္ဘြဲ႕သာရခဲ႔၍ ႏိုင္ငံေရးေျခလွမ္းတြင္ ေတာ္ေသာေၾကာင့္ ၀န္ႀကီး ျဖစ္ေနၿပီး သူ႕လက္ေအာက္ ကိစၥကို မည္သို႕မွ် မတက္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ငယ္ရြယ္ေသာ ၀န္ႀကီးတစ္ပါး ေျပာသည္ကိုလည္း ေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း လက္ခံေဆာင္ရြက္ျခင္းမျပဳခ်င္ပဲ တလြဲ မာနႀကီးေနသည္။ ပညာေရး၀န္ႀကီးသည္ ထို ကိစၥအတြက္ ရတက္မေအးျဖစ္ေနသည္။ တျခားတကၠသိုလ္ ကိစၥမ်ားတြင္မ်ားစြာ ေကာင္းမြန္ၿပီး ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံမ်ား ပခံုးယွဥ္ႏိုင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္၏ အဓီက နည္းပညာအခန္းက႑မွ ပါ၀င္မည့္ နည္းပညာတကၠသိုလ္ ႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မ်ားသည္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ဘာမွ ျဖစ္မလာေသးပါ။

ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ နည္းပညာတကၠသိုလ္မ်ားတြင္ အာကသသိပၸံႏွင့္ဆိုင္ေသာ ပညာရပ္မ်ား မ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းေနၿပီး ၿဂိဳဟ္တု ေပါင္းမ်ားစြာ စမ္းသပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကခ်ိန္တြင္ မိမိႏိုင္ငံ၏ နည္းပညာ တကၠသိုလ္မ်ားသည္ စကၠဴျဖင့္ေလယာဥ္ပ်ံေခါက္သည္ကိုပင္ ၂ မ်ိဳးထက္ ပို၍ မသင္ေပးႏိုင္ေခ်။

ကံအားေလ်ာ္စြာ ေဒါက္တာဖိုးသူေတာ္တို႔ ပါတီသည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သမၼတ သက္တမ္းအတြက္ ဆက္လက္ အႏိုင္ရသြားသည္။ သမၼတႀကီးသည္ ပညာေရး၀န္ႀကီး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို အထူးသေဘာက် ႏွစ္သက္၍ ပညာေရး၀န္ႀကီးအျပင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးကိုပါ တြဲဖက္ေပးလိုက္သည္။ သမၼတႀကီး ၏ ၀န္ႀကီးခ်ုပ္ ရာထူး ေပးမႈအား ကန္႔ကြက္မႈမ်ားစြာ ရွိ၍ ျပည္သူ႕ဆႏၵ ခံယူပြဲျပဳလုပ္ၿပီး မဲခြဲ ဆံုးျဖစ္ရာ ျပည္သူ လူထုသည္ ေဒါက္တာဖိုးသူေတာ္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားအား အထူးသေဘာက်၍ ကန္႔ကြက္မဲ မရွိ ေထာက္ခံမဲ မ်ားႏွင့္သာ ဆႏၵျပဳၾကရာ ေဒါက္တာဖိုးသူေတာ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပထမဦးဆံုး အသက္ငယ္ဆံုး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေတာ့ အသက္ ၄၀ စြန္းရံုသာ ရွိေသးသည္။

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေသာအခါ ပထမဦးဆံုးေဆာင္ရြက္ေသာ ကိစၥမွာ ျမန္မာျပည္တျပည္လံုးရွိ နည္းပညာတကၠသိုလ္မ်ားႏွင့္ ေကာလိပ္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မ်ားႏွင့္ ေကာလိပ္မ်ား၏ ကိစၥျဖစ္သည္။ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမ်ားကို အေျခခံ သီအိုရီမ်ားေလာက္သာ ခ်န္ထားခဲ႔ၿပီး က်န္ေသာ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီးျဖစ္ေသာ သင္ရိုးညႊန္းတန္းမ်ားကို ျပင္ဆင္ၿပီး ေခတ္မီနည္းပညာ ဘာသာရပ္မ်ားျဖင့္ အစားထိုးေစသည္။ အမ်ိဳးသားသိပၸံႏွင့္နည္းပညာဗဟိုေကာ္မတီကို ဖြဲ႕စည္းၿပီး ဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္သည္။ အာကာသသိပၸံပညာကို အထူးစိတ္၀င္စားသည္ျဖစ္ရာ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ား ( အေမရိက၊တရုတ္) သို႔ ေစလႊတ္ၿပီး ေလ့လာေစသည္။

ေလာရွည္ မွတ္ခ်က္ ။ လက္ေတြ႕တြင္ ဤသုိ႕လုပ္မရပါ။ မရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ ယခု သင္ရုိးညႊန္းတန္း စာအုပ္မ်ားသည္ ေခတ္မီေနၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ တဖန္ ေဇာက္ထုိးလန္သြားေသာ ဘာသာရပ္အခ်ိဳ႕မွလြဲ၍ သိပၸံပညာရပ္မ်ား၏ သင္ရုိးသည္ သိသိသာသာ မေျပာင္းလဲပါ။ သင္ရုိးစာအုပ္ ေရးသားျပဳစုသူမ်ား အႀကံျပဳသည့္ သင္ရုိးပံုစံအတုိင္း လုိက္နာသင္ၾကားျခင္း ရွိ၊ မရွိကေတာ့ သပ္သပ္ကိစၥျဖစ္သည္။

ကိုယ္တိုင္လည္း အာကာသသိပၸံႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈရွိေအာင္ ေလတပ္သို႔သြား၍ ေလယာဥ္ေမာင္းသင္သည္။ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ အခ်ိဳ႕ ကန္႔ကြက္ေသာ္လည္း မဲဆႏၵႏွင့္ အႏိုင္ရယူၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ေလယာဥ္ေမာင္း သင္ၿပီး ေလယာဥ္ေမာင္းတက္ခဲ႔သည္။ ေလယာဥ္ေမာင္းတတ္သည္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ အမ်ိဳးသားေလေၾကာင္းႏွင့္အာကာသဗ်ဴ႐ို တည္ေထာင္ၿပီး ေလေၾကာင္းပ်ံသန္းမႈဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားဆိုင္ရာ ဥပေဒမ်ားကို ပညာရွင္မ်ားအကူအညီရယူၿပီး ျပန္လည္ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ထြက္ရွိေသာ ဥပေဒသစ္အရ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ ကိုယ္ပိုင္ေလယာဥ္ပ်ံႏွင့္ ရဟတ္ယာဥ္ ၀ယ္ယူေမာင္းႏွင္ခြင့္ လိုင္စင္ ရရွိမည္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္ ေလယာဥ္ကြင္း တည္ေဆာက္လိုသူမ်ားအေနျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း တည္ေဆာက္ခြင့္ေပးမည္ မဟုတ္ပဲ ၅ ဦးစပ္ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းအေသးတစ္ခု တည္ေဆာက္ခြင့္ ေပးသည္။ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ္ပိုင္ရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္း ၀ယ္ထားၿပီး သြားခ်င္ လုပ္ခ်င္ေသာ ေနရာမ်ားသို႔ ခ်က္ခ်င္းသြားသည္။ လႊတ္ေတာ္မွ ေန၍ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လုံၿခံဳေရးအတြက္ ရဟတ္ယာဥ္ ႏွစ္စင္း အေစာင့္အျဖစ္ ေပးထားသည္။

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ စာေပ၀ါသနာပါသည့္အားေလ်ာ္စြာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ရသ စာေပ မ်ားကို ေရးသားထုတ္ေ၀သည္။ ရသစာေပမ်ားမွာ ျပည္သူလူထု ပရိသတ္၏ အားေပးမႈကို မ်ားစြာ ခံရၿပီး စာေရး ဆရာတစ္ဦးအေနျဖင့္လည္း ျပည္သူခ်စ္ေသာ စာေရးဆရာျဖစ္ေနသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ အိမ္ေထာင္ေရး အေနျဖင့္ ပညာေရး၀န္ႀကီး ျဖစ္ခ်ိန္ထိ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးပဲ လူပ်ိဳသိုး၀န္ႀကီးလုပ္ေနရာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မျဖစ္ခင္ေလးမွာပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္သည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ ခ်စ္သူက လက္ထပ္ခြင့္အား လက္ခံေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုလက္ထပ္ၿပီးေသာ ခ်စ္သူႏွင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ သူပိုင္ ရဟတ္ယာဥ္အား သူကိုယ္တိုင္ေမာင္းၿပီး အနားယူခရီးထြက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနရာမွ ေဘးမွ အေစာင့္ရဟတ္ယာဥ္ႏွစ္စီးက လိုက္မည္ ျပဳသည္ကို ေရဒီယိုစကား ေျပာခြက္မွ တဆင့္ လွမ္းတားၿပီး မလိုက္နဲ႔ မလိုက္နဲ႔ ဟု ေျပာလိုက္သည္။

' ေဟ့ေကာင္ ဘာကို မလိုက္နဲ႔ လဲ ' လို႔ အသံၾကား၍ ငါလို ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ဒီလိုျပန္ေျပာသလားဆိုၿပီး ေအာ္မည္ အျပဳတြင္ လန္႔ႏိုးသြားၿပီး ေဘးမွ အခန္းေဖာ္ ၏ ဘာကို မလိုက္နဲ႔ လဲဟု ေမးေသာအသံကို ေသခ်ာ စြာျပန္ၾကားလိုက္ရသည္။

ဤတြင္ အိပ္မက္ၿပီး၏…॥။

( က်ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးေဆာင္းအိပ္မက္မွ်သာျဖစ္၍ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။)

ဖိုးသူေတာ္

ေက်ာင္းအိပ္မက္

အခုတေလာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတဲ့ အိပ္မက္ေတြ မက္မက္ေနတယ္။ ၾကားဖူးတာက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၁၀ တန္းစာေမးပြဲ ျပန္ေျဖရတယ္ အိပ္မက္မက္တယ္လုိ႕ ၾကားဖူးပါတယ္။ (အေမဆုိ အခုထိ မက္တုန္း။) အခုေတာ့ ကုိယ္က ၁၂ တန္းျပန္တက္ရတယ္လုိ႕ အိပ္မက္မက္တယ္။ အိပ္မက္ကလဲ တီဗြီမွာလာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲလုိပဲ အပ်ိဳးနဲ႕။ High-concept အိပ္မက္လို႕ေတာင္ ေျပာလုိ႕ရမယ္။ ဘာတဲ့။ ေက်ာင္းေတြက အေမရိကန္ စနစ္ကို ေျပာင္းလုိက္လုိ႕ သူငယ္တန္းကေန ၁၀ တန္းအထိ ၁၁ ႏွစ္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ၁ တန္းကေန ၁၂ တန္းအထိ ၁၂ ႏွစ္ျဖစ္သြားၿပီတဲ့။ အဲဒါ အဲဒီ ၁၂ တန္းကုိ ျပန္မတက္ရင္ အထက္တန္းေအာင္တာ မဟုတ္ေသးလုိ႕ လူေတြအားလံုး ၁၂ တန္းကုိ ျပန္တက္ရတာတဲ့။ ပထ၀ီ၊ သမုိင္း၊ ရူပေဗဒ၊ ဓာတုေဗဒ၊ ဇီ၀ေဗဒေတြ ပါပါသတဲ့။ ပထမ အိပ္မက္မွာ သူငယ္တန္း တက္ခါစတုန္းက အတန္းပုိင္ခြင့္ယူထားလုိ႕ အတန္းလာေစာင့္ေပးတဲ့ ဆရာမ ၂ ေယာက္ (တကယ့္လက္ဦးဆရာေတြေပါ့) က လာရွင္းျပတယ္။ အဲဒီမွာ စေတြ႕တာပဲ။

တျမန္ေန႕ညက ဒုတိယ အိပ္မက္ထဲမွာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး စၿပီး သေဘာက်မိတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႕ ေတြ႕တယ္။ (ေပ်ာ္လုိက္တာ။) သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုး မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းလဲ ျဖစ္တယ္ေလ။ အခုထိလဲ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။ အခုေတာ့ သူ႕ကုိ ဘယ္လုိမွ ဆက္သြယ္လုိ႕မရတာ ၂ ႏွစ္ရွိၿပီ။ (အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီ ထင္တာပဲ။) ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမကုိလဲ ျပန္ေတြ႕တယ္။ သူက ၄ တန္းတုန္းက ျမန္မာစာသင္တဲ့ ဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ မဟာ ၁၂ တန္းမွာ သူ ျမန္မာစာ သင္မယ္ထင္တယ္။ (ဆံုးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ၁၀ တန္းမွာ သမုိင္းသင္တဲ့ စာေရးဆရာ ဆရာမကုိေတာ့ မမက္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ သူက ျမန္မာစာ ဆရာမျဖစ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သမုိင္းသင္တာမုိ႕ ထင္တယ္။)

မေန႕ညက တတိယ အိပ္မက္ထဲမွာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းၿပီးေတာ့ သေဘာက်မိတဲ့ ေကာင္မေလးကုိ ေတြ႕တယ္။ (သူသိပ္လွတာပဲ၊ ၁၇ ႏွစ္သမီးကေနလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးလာဟန္မတူဘူး။ အဟိ။) ထူးျခားတာက အထက္တန္းေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ တကၠသိုလ္တက္မွသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေရႊေပါရယ္၊ အဲဒီ ေကာင္မေလးရယ္၊ သူ႕ side-kick ၂ ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သႏၱာနဲ႕ စႏၵာရယ္ကုိ ေတြ႕တယ္။ အဲဒီ ၂ ေယာက္ကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ side-kick ေခၚတာကေတာ့ ေျပာရရင္ ကုိယ္က မင္းသား၊ သူက မင္းသမီးဆုိရင္ သူတုိ႕ေတြက မင္းသမီး သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိေတာ့ ရုပ္ရွင္လုိဆုိရင္ ဇာတ္ပုိ႕ (ေဟာလီ၀ုဒ္အေခၚ side-kick) ေပါ့။ ေက်ာင္း၀တ္စံုလဲ မ၀တ္ၾကဘူး။ (လူ႕ဦးေဏွာက္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုေတြေလ။) သူတုိ႕ေတြပဲ ျပဴးၿပီးေတာ့ ေရာင္စံုေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ မေန႕က အဂၤလိပ္စာ သဒၵါေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ဆံုး အဂၤလိပ္စာ ဆရာမ (၆ တန္းတုန္းက ဆရာမ) သင္တယ္။ (စကားမစပ္ သူ႕သားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတန္းကြာ - တႏွစ္ႀကီး တႏွစ္ငယ္ - ေပမဲ့ ညီအစ္ကိုလုိပဲ ခ်စ္ၾကတယ္။)

ထူးျခားတာက ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်မိတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကုိပဲ အိပ္မက္မက္တာပါပဲ။ ေယာင္ေယာင္ေလး သေဘာက်မိတဲ့ မဆုိးပါဘူးဆုိၿပီး က်ဴမိတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ေက်ာ္သြားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတြ႕တဲ့ ေကာင္မေလးေတြအားလံုး chronological order (ေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္အတုိင္း စီကာစဥ္ကာနဲ႕) ေတြ႕တာ။ ေတြ႕တဲ့ ဆရာမေတြကလဲ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီည အိပ္မက္ထပ္မက္ရင္ ဘယ္သူ႕ကုိ ေတြ႕ရမလဲ မသိဘူး။ ဆံုးသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ၁၀ တန္းတုန္းက သခ်ၤာသင္တဲ့ ဆရာမကုိ ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္။ စာေမးပြဲေျဖရင္ ျမန္မာစာနဲ႕ အဂၤလိပ္စာၿပီးရင္ သခ်ၤာေျဖရတာကုိး။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႕ရင္ ဘာမ်ား ဆုိဆံုးမဦးမယ္ မသိဘူး။ စာလုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ အိပ္မက္မက္ဖုိ႕ အိပ္ပဲမေနနဲ႕လုိ႕မ်ား ေျပာမလားမသိဘူး။) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညျမန္ျမန္ေရာက္၊ ျမန္ျမန္အိပ္ခ်င္လွၿပီ။

ေသျခင္း

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေသတာကုိ ေမ့ေနၾကတယ္ ။ ကုိယ့္ေဘးက ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ေၾကြလြင့္သြားရင္ေတာင္မွ အသုဘ လုိက္ပုိ႕ရင္ေတာင္မွ ေသတာနဲ႕ ကုိယ္နဲ႕မဆုိင္သလုိ ၊ လားလားမွ မအပ္စပ္သလုိ လုိက္ပုိ႕ၾကတယ္ ။ ေၾသာ္ အျပန္လမ္းမွာေတာင္ တခ်ိဳ႕ တဟီးဟီး၊ တဟားဟား လုပ္တတ္ၾကေသးရဲ႕ ။

ထူးျမတ္က tag လုိက္လို႕ ဒီပုိစ့္ကုိ ေရးျဖစ္တာ ဆုိေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးပါမယ္လုိ႕ စဥ္းစားထားတယ္ ။ ဒီေန႕ေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ပါေနလုိ႕ ေရးျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိ ေသရမယ္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္လုိ႕ မရေသးဘူး ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူေဌးႀကီးျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးျဖစ္ၿပီး ဘယ္လုိ ယာဥ္ႀကီးကုိ တီထြင္တာနဲ႕ ၊ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာ ဘယ္လုိ စမ္းခ်င္တာနဲ႕ စိတ္ရွိတုိင္း စိတ္ကူးယဥ္ေပမဲ့ ေသတာကုိ တခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဖူးဘူး ။

ေတြ႕ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ေသတဲ့ ပံုစံေတြ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ ။ A Walk to Remember ထဲမွာက မင္းသမီးက သူခ်စ္တဲ့ မင္းသားနဲ႕ အတူအေဖာ္လုပ္ရင္း အသက္ထြက္သြားတယ္ ။ Independent Day ထဲမွာ ဇုိးသမားတစ္ေယာက္က သူ႕မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ ဓာတ္ပံုကုိ ၾကည့္ရင္း ပုဂံျပားပ်ံကုိ ဖင္၀င္ေဆာင့္ ... အဲ အဲ ... ပုဂံျပားပ်ံထဲက Energy Source ကုိ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႕ ထုိး၀င္ေဖာက္ခြဲပစ္လုိက္တယ္ ။ I, Robot ထဲမွာ ဥာဏ္ရည္တုဆုိင္ရာ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးက တုိက္ေပၚက ခုန္ခ်ၿပီး အေရးတႀကီး ကိစၥတစ္ရပ္ေပၚေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မင္းသားကုိ အသိေပးလုိက္တယ္ ။ The Day after Tomorrow ထဲမွာ ၊ Vertical Limit ထဲမွာ သရုပ္ေဆာင္ေတြ သူငယ္ခ်င္း ေတာင္တက္ေဖာ္ေတြအတြက္ ကုိယ့္ႀကိဳးကုိယ္ ျဖတ္ခ်ၾကတယ္ ။ စာေရးသူကေရာ ဘယ္လုိ ေသမွာလဲ ။

စိတ္ကူးယဥ္တာပဲဟာ ၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ စိတ္ကူးပစ္လုိက္မယ္ဗ်ာ ။ ကဲ ကဲ ... စ ပါ ၿပီ ။

Princeton ရဲ႕ ေႏြဦးမနက္ခင္း ... ရာသီဥတုက အရမ္းကို သာယာတယ္ ။ ကုိလုိနီေခတ္ပံုစံ သိပ္မဆန္တဲ့ ၁၉ ရာစုကတည္းက ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္အုိကေလးက ေဆးသုတ္မွန္မွန္သုတ္ေပးတာေၾကာင့္ အေရာင္က လြင္ေနတုန္းပဲ ။ အိပ္ေရးပ်က္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ အရပ္ရွည္ရွည္ အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ အိမ္ထဲက စာရြက္ေတြနဲ႕ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ဆုိးရင္း ေျပးထြက္လာတယ္ ။ ကားနားကုိေရာက္မွ ျပန္သတိရၿပီး အိမ္ဘက္ကုိျပန္ေျပး စာရြက္တစ္ရြက္ ျပန္ယူတယ္ ။ ျပန္အထြက္မွာ သူနဲ႕ ရြယ္တူေလာက္ရွိတဲ့ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလဲ အနမ္းေလး ေပးခဲ့ေသးတယ္ ။

ကားစက္ႏႈိးေတာ့ ကားက လြယ္လြယ္ပဲ ႏႈိးသြားတယ္ ။ ေဆာင္းတြင္းဆုိရင္ေတာ့ ႏႈိးရခက္ေပမဲ့ အခုေတာ့ ေဆာင္းကုန္ၿပီေလ ။ ငွက္ကေလး ၂ ေကာင္၊ ၃ ေကာင္လဲ ကားစက္ဖံုးေပၚ နားေနရာကေန လန္႕ၿပီးပ်ံေျပးသြားတယ္ ။ ေခ်ာင္းဆုိးျပန္တယ္ ။ အင္း ... ညက်ရင္ ေဆးေသာက္ၿပီးမွ အိပ္ရမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးရင္း ကားကုိ ေမာင္းထြက္လုိက္တယ္ ။

Princeton တကၠသိုလ္ရဲ႕ တစ္ခုေသာ ခန္းမမွာ သခ်ၤာပညာရွင္ေတြ (အသံုးခ်၊ အင္ဂ်င္နီယာဆုိင္ရာ၊ သီ၀ရီဆုိင္ရာ) နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ ပညာရွင္ေတြ (အခ်က္အလက္အေျခ ၊ ဘာသာစကား ၊ တြက္ခ်က္ျခင္းဆုိင္ရာ သီ၀ရီ ၊ Algorithm ၊ ဥာဏ္ရည္တု ... အုိ ... အစံုပဲ) လည္ပင္းတဆန္႕ဆန္႕ ၊ ေခါင္းတေမာ့ေမာ့နဲ႕ အေမွ်ာ္ႀကီး ေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ ။ သူတုိ႕အခ်င္းခ်င္းလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ျငင္းခုန္ေနၾကေသးတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေန႕ ေဟာေျပာပြဲက ျပန္သြားရင္ ဆက္ရွင္းရမဲ့ ၊ ဆက္လုပ္ရမဲ့ ျပႆနာေတြကုိ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ စဥ္းစားေနၾကတယ္ ။

ခဏအၾကာမွာ သူတုိ႕ နည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားတယ္ ။ တခ်ိဳ႕က ထိုင္ေနရာကေန ထၾကည့္ၾကတယ္ ။ ထၾကည့္သူတခ်ိဳ႕ကလဲ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႕ တံခါးေပါက္၀ဖက္ကို ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထုိင္ေနရာကပဲ လွည့္ၾကည့္ၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ ... Clay Mathematical Institute က တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြ ေရာက္လာတာေလ လုိ႕လဲ ေျပာသံၾကားလုိက္ရတယ္ ။

အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕လူက ကားေမာင္းလာတာမွာ တလမ္းလံုး ေခ်ာင္းေတြဆုိးလာတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးရံုတင္မကဘူး ရင္ဘတ္ထဲကပါ ေအာင့္လာတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကုိ တေလာကလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသလုိပဲ ကားကုိ မရပ္မနား ေမာင္းလာတယ္ ။ ဒီေန႕မွ ရာသီဥတုကလဲ သာယာလုိက္တာ ။ ညေနက်ရင္ ေလွ်ာက္လည္မွပဲလုိ႕ သူေတြးလုိက္ေသးတယ္ ။ အေတြးမဆံုးခင္မွာပဲ ရင္ဘတ္က ေအာင့္လာျပန္တယ္ ။ မေန႕ညက ညနက္လုိ႕ ျဖစ္မယ္ ။ အသက္လဲ ႀကီးၿပီ ... ဒီေန႕ၿပီးရင္ အၿငိမ္းစားယူေတာ့မွပဲလုိ႕လဲ ေတြးမိေသးတယ္ ။ အမွန္ဆုိ သူအၿငိမ္းစားယူသင့္တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ။

တကၠသိုလ္၀င္းထဲေရာက္ေတာ့ ေခါင္းက မုိက္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိေလာက္ပါဘူးဆုိၿပီး စာရြက္ေတြယူၿပီး ခန္းမဆီကုိ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္တယ္ ။ ေလွ်ာက္ရင္းေမာလာေတာ့ ရင္ဘတ္က ပုိေအာင့္လာသလုိပဲ ။ အဲဒါနဲ႕ ခဏနားတယ္ ။ ဒါလဲ မသက္သာဘူး ။ သူေမ့လဲသြားတယ္ ။

တခန္းမလံုးလဲ ဆူညံေနၿပီ ။ ၿဖီးတာပါကြာဆုိတဲ့ အသံကုိ ခပ္ငယ္ငယ္ ခပ္စြာစြာ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဆီက စၾကားရတယ္ ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုတဲ့ အသံေတြ ပုိဆူညံလာတယ္ ။ မေစာင့္ႏုိင္သူတခ်ိဳ႕ ခန္းမကုိ စြန္႕ခြာစ ျပဳၿပီ ။ ေစာေစာက ရုပ္ရုပ္သဲသဲ ၾကားထဲက ေရာက္လာတဲ့ တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြလဲ နာရီကုိ ၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ ။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕က အျပင္ထြက္ၿပီး ေမွ်ာ္တယ္ ။ ခန္းမထဲမွာ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့လာတယ္ ။ အဲဒီမွာ ...

လူတစ္ေယာက္ ေျပး၀င္လာတယ္ ။ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႕ ထၾကည့္ၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ျခင္း အေရာင္ေတြ လႊားကနဲ ေျပးသြားတယ္ ။ ေျပးလာသူကေျပာတယ္ ပါေမာကၡကို ႏွလံုးေရာဂါနဲ႕ Princeton ေဆးရံုကို တင္ပုိ႕လုိက္ရလုိ႕ ဒီေန႕ ေဟာေျပာပြဲ ဖ်က္လုိက္ေၾကာင္း ေျပာတယ္ ။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာလဲ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြနဲ႕ ။ ဘယ္မွာလဲ ၊ ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ စတဲ့ ဘကုန္းေမးခြန္းေတြ ေျပာင္းဆန္သြားတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူလဲက်သြားတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာကုိ အေမာတေကာ ေျပးၾကတယ္ ။

ေျပးေပမဲ့လဲ ေနာက္က်သြားၿပီ ။ ျမက္ခင္းကုိ ေရျဖန္းတဲ့ ေရပန္းတန္ခုိးနဲ႕ ေရစုိေနတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ အမႈိက္သိမ္းတဲ့ စည္ပင္၀န္ထမ္းက တံျမက္စည္းလွည္းေနတယ္ ။ ေရစုိေနေတာ့ စာရြက္ေတြက ခ်က္ခ်င္းပါမလာဘူး ၊ တခ်ိဳ႕လဲ စုတ္ၿပဲကုန္တယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေလလြင့္ၿပီး အနီးက ေရကန္ထဲကုိ က်ကုန္တယ္ ။ ေျပးလာတဲ့ လူအုပ္ကုိ ျမင္ေတာ့ စည္ပင္၀န္ထမ္းလန္႕သြားတယ္ ။ ဟုိလူအုပ္ႀကီးကလဲ သူ႕ကုိ လက္ညိဳးထုိးၿပီး အမ်ိဳးစံု ေအာ္ဟစ္လာတာကုိး ။ လန္႕သြားေတာ့ အမႈိက္ေတြမသိမ္းလုိ႕ ဆူေတာ့မယ္ထင္ၿပီး ျမန္ျမန္လွဲတယ္ ။ သူကလွဲေလ ၊ ဟုိလူအုပ္ႀကီးက ေအာ္ေလ ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရကန္ထဲက်သြားတဲ့ စာရြက္ပုိင္းေတြ ရသေလာက္ကို လူအုပ္ႀကီးထဲက ခပ္ငယ္ငယ္ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ဆင္းဆယ္ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕ကလဲ အမႈိက္ပံုးထဲ ႏိႈက္ၿပီးေတာ့ စာရြက္ေတြ ျပန္ရလုိရျငား ႀကိဳးပမ္းၾကတယ္ ။ ေလလြင့္ေနတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ ေခါင္းေျပာင္ေနတဲ့ လူႀကီးက လုိက္ဖမ္းေနတယ္ ။ သူတုိ႕အားလံုး ရတာေတြ စုၾကည့္ေတာ့လဲ ၃၊ ၄ ပုိင္းရယ္ ။ အဆက္အစပ္က မရွိ ။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ပ်က္ ၊ အားေလ်ာ့ ၊ ေဒါကန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ၿပီး စည္ပင္၀န္ထမ္းရဲ႕ မ်က္ႏွာက ဇီးရြက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။

ရလာတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ ဆက္ၾကည့္ေတာ့ စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္ႏွာက ၃ ပုိင္းျဖစ္ေနတယ္ ။ ဘာမ်ားေရးထားမလဲလုိ႕ သိခ်င္ၾကေတာ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ဖတ္ျပတယ္ ။ ..... and that explains the last anomaly and prove P = NP problem. အားလံုးပဲ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကျပန္တယ္ ။ အဲဒီလူႀကီးက ဆက္ဖတ္တယ္ ။ Electronic copy of this paper is available at http://lawshay.blogspot.com တဲ့ ။ အားလံုးပဲ မ်က္ႏွာေတြ ၀င္းသြားၿပီးေတာ့ ေရစိုေနတဲ့ ျမက္ခင္းေပၚမွာတင္ထုိင္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ လက္ဆြဲကြန္ပ်ဴတာေတြကုိ ဖြင့္ၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ကြန္ပ်ဴတာခန္းမ ရွိရာကုိ ေျပးၾကတယ္ ။

ေနာက္တေန႕မနက္မွာ ေလာရွည္ကုိ Princeton ေဆးရံုက ႏွလံုးေရာဂါနဲ႕ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီလုိ႕ ေၾကျငာပါတယ္ ။ ၃၇ ရက္တိတိ ၀ုိင္း၀န္း စစ္ေဆးၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ Clay Mathematical Institute က ေလာရွည္ရဲ႕ အေမြခံေတြကို ေဒၚလာ တစ္သန္း ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္ ။ ေနာက္ ၆ လအၾကာမွာ Google က http://lawshay.blogspot.com ကုိ လာေရာက္ ၾကည့္ရႈသူ မ်ားျပားတဲ့အတြက္ သီးသန္႕ဆာဗာတလံုးကို ေရႊ႕ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္ ။ အဲဒီႏွစ္အတြက္ Alan Turing Award ကုိ အေရွ႕ေတာင္အာရွက ပညာရွင္တစ္ေယာက္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဆြတ္ခူးရရွိပါတယ္ ။

စိတ္ကူးက စိတ္ကူးပဲ ။ အခုအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေဆးရံုမွာ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႕ ေသဖုိ႕ကေတာ့ အခြင့္အလန္း အမ်ားဆံုးပဲ ။ ဇနီးရယ္ သားသမီးေတြရယ္၊ သားမက္ေတြ ေခၽြးမေတြရယ္ ေျမးေတြရယ္ တၿပံဳတပင္ ၀ုိင္းရံေန၊မေနကေတာ့ မေသခ်ာဘူး ။ အိမ္ေထာင္ကလဲ က်ဦးမွ ။ က်တာေတာင္ သားသမီးေတြ ထြန္းကားဦးမွ ။ ထြန္းကားတာေတာင္ ကုိယ္ေသတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕က အိမ္ေထာင္ျပဳၾကဦးမွ ။ ျပဳၾကတာေတာင္ သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာဦးမွ ။

ဒီပုိ႕စ္ကုိ ဖတ္မိတဲ့လူတုိင္းကုိ ျပန္ tag ပါတယ္ ။ ေရးေပးၾကပါ ။ ဘေလာ့ဂ္မရွိလဲ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု အသစ္ယူၿပီး ေရးၾကပါ ။ ဟုတ္ဘူးလား ။ ေဆးရံုမွာ အခန္းကပ္ရပ္လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ ။

ဟုိဘက္ကမ္းက အိပ္မက္မ်ား

အခုတေလာ ဘေလာ့ဂ္မွာ ခံ့ခံ့ထည္ထည္စာေတြ မတင္ျဖစ္ပါဘူးလုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေျပာျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာေတြ၊ စာတုိေပစေတြ၊ အိေယာင္၀ါးေတြပဲ မ်ားေနပါတယ္ဆုိမွ အရင္တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကုိ ညီမေလးတစ္ေယာက္က ျပန္ပုိ႕ေပးလာတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကေနာ္။ ဒီတစ္ခုက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၂၁ ရက္ေန႕က ေရးထားတာ။ (စင္ကာပူကုိ ေရာက္တာ ၁ လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတုန္းကေပါ့)

ဟုိဘက္ကမ္းက အိပ္မက္မ်ား

ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အတိတ္က …
ေနာင္ရုိးျမစ္ တဘက္ကမ္းမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ ။
အနာဂါတ္ေရာင္နီ လင္းပါရဲ႕ …
(ဒါေပမဲ့) … ဘယ္ဘက္က လင္းတာလဲ ။
အလင္းေရာင္နဲ႕ ငါနဲ႕ၾကား Graph ဆြဲၾကည့္ရင္
Hamilton မ်ဥ္းေကြးမွ ဟုတ္ပါ့မလား။

အလင္းေရာင္ကုိ ငါျမင္ရ
သြားရမဲ့လမ္းကုိလဲ သိေနမွေတာ့
တရက္ရက္ေတာ့ ေရာက္ရမွာေပါ့။