Hula Girls

ေရွးအစဥ္အလာကုိ ဖက္တြယ္ထိန္းသိမ္းရင္း အငတ္ခံမလား၊ ေခတ္စနစ္နဲ႕ ေလ်ာ္ညီေပမဲ့ အစဥ္အလာကေန ခြဲထြက္တဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး ပံုစံအသစ္ကုိ ခံယူက်င့္သံုးမလား။

ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကုိ ဒါရိုက္တာ ဆန္အိလီက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ အကယ္ဒမီ ၅ ဆု ဆြတ္ခူးခဲ့တဲ့ Hula Girls ဇာတ္လမ္းနဲ႕ ေျဖဆုိထားပါတယ္။

အဂၤလိပ္စာတန္းထုိး နမူနာ
၁၉၆၅ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးယခင္ကတည္းက ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးေဖာ္ျခင္းလုပ္ငန္းနဲ႕ အသက္ေမြးလာခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ငယ္ကေလးဟာ ေက်ာက္မီးေသြးအစား ေရနံကုိ တုိးခ်ဲ႕အသံုးျပဳလာလုိ႕ စီးပြားေရး အခက္အခဲ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးကုမၸဏီဟာရာသီဥတုေအးလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကို ခရီးသြားၿမိဳ႕အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖုိ႕ ဟာ၀ုိင္ယီအက ကျပေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ အပန္းေျဖရိပ္သာတစ္ခု ေဆာက္ဖုိ႕ ႀကံစည္ၾကပါတယ္။
ေရွးရုိးဆန္လြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ခံေတြ အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ေနတဲ့ၾကားက ေက်ာက္မီးေသြးတြင္း အာဏာပုိင္ေတြဟာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေရွ႕ေရးအတြက္ (အလုပ္သမားေတြ ငတ္မသြားေရးအတြက္) အကသင္တန္းကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင ္ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ ေစတနာကုိ နားလည္သြားတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္စုကလဲ သူတုိ႕ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္ဖုိ႕အတြက္ (ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ သိပ္မဆုိင္တဲ့၊ ဗုိက္လႈပ္ကရတဲ့) ဟာ၀ုိင္ယီအကကုိ အခ်ိန္တုိအတြင္း ကျပတတ္ေအာင္ မိဘေဆြမ်ိဳး၊ ၿမိဳ႕ခံမ်ားနဲ႕ အတုိက္အခံလုပ္ၿပီး ႀကိဳးစားၾကတာကို အားတက္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ရိုက္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ၿပီး ၀င္လာတဲ့ အေတြးကေတာ့ ...
ေရွးအစဥ္အလာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြကုိ မုိက္မုိက္မဲမဲ ဖက္တြယ္ ထိန္းသိမ္းရင္း အငတ္ခံ (အေသခံ) မလား၊ ေခတ္စနစ္နဲ႕ ေလ်ာ္ညီေပမဲ့ အစဥ္အလာကေန ခြဲထြက္တဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး ပံုစံအသစ္ကုိ ခံယူက်င့္သံုးၿပီး ရွင္သန္မလား။
ဆုိတာပါပဲ။
တခါတေလမွာ ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ရယူဖုိ႕ မျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွင္သန္ဖုိ႕က ပုိအေရးႀကီးတယ္လုိ႕ပဲ စာေရးသူ ခံယူမိပါရဲ႕။
၁၀ မွတ္မွာ ၈.၅ မွတ္ေပးရမဲ့ ကားေကာင္းေလးပါ။ ျဖစ္ရပ္မွန္ကုိ အေျခတည္ၿပီး ရုိက္ကူးထားတာျဖစ္ၿပီး အဲဒီ အာဇာနည္ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္း ၿမိဳ႕ငယ္ကေလးဟာ စီးပြားေရး အေျခပ်က္မသြားပဲ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဂ်ပန္ျပည္ရဲ႕ အေက်ာ္ၾကားဆံုး အပန္းေျဖစခန္းၿမိဳ႕ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး ရုပ္ရွင္ဆု၊ အေကာင္းဆံုး ဒါရိုက္တာဆုအပါအ၀င္ အကယ္ဒမီ ၅ ဆု ဆြတ္ခူးထားတဲ့ ဂ်ပန္ဇာတ္လမ္းကေလးကုိ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္လုိက္ၾကပါလုိ႕ တုိက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။

ေရွးထံုးလဲ ပယ္မွ - ၂

ခ်စ္သူ ၂ ဦးတုိ႕ လက္ထပ္ဖုိ႕အတြက္ လက္ထပ္တဲ့ရံုးကုိ သြားၾကတာပါ။ အဲဒီမွာ ရွိတဲ့စာေရးမက ရုိးရာ အစဥ္အလာအတုိင္း လက္ထပ္ဖုိ႕ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ခ်က္ကုိ အတည္ျပဳလိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဆီးႀကိဳ ေျပာၾကားပါတယ္။ ပထမဆံုးအေနနဲ႕ သတုိ႕သမီးရဲ႕ ခါးအရြယ္အစားကုိ ေမးၿပီး လိင္ဆက္ဆံမႈ ျပဳလုိ႕မရေအာင္ ေသာ့ပိတ္ထားလုိ႕ရတဲ့ ကိရိယာကုိ ထုတ္ေပးၿပီး မိန္းကေလးကို ၀တ္ခုိင္းပါတယ္။ သတုိ႕သားကုိ ေသာ့အပ္ပါတယ္။ (အလယ္ေခတ္မွာ စတင္တီထြင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီကိရိယာက သတုိ႕သားအေနနဲ႕ သူပုိင္ဆုိင္တဲ့ သတုိ႕သမီးကုိ တျခားလူနဲ႕ ဆက္ဆံ ေပါင္းသင္းလုိ႕မရေအာင္ ေသာ့ခတ္ထားလုိ႕ရသလုိ၊ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ကတည္းက ကုိယ္၀န္ရွိေနခဲ့ရင္လဲ သတုိ႕သမီးကုိ - ၀မ္းဗုိက္ကုိ ခ်ဳပ္ထားျခင္းျဖင့္ - ေသဆံုးေစႏုိင္ပါတယ္။)

သတုိ႕သမီးက အဲဒါနဲ႕ ေသာ့ခတ္ထားမခံႏုိင္ေၾကာင္း၊ အဓိပၸါယ္ လံုး၀မရွိေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ စာေရးမက အုိ … ရုိင္းလုိက္တာ၊ ဘုရားစကား နားေထာင္ရမွာေပါ့ လုိ႕ ျပန္ေျပာပါတယ္။ (အင္း … ကေလးဆုိတာ လူႀကီးစကား နားေထာင္ရမွာေပါ့တုိ႕၊ ဆရာ/မကေျပာေနတာကို ကေလးေတြက နားေထာင္လုိက္ဖုိ႕ပဲ ရွိတယ္၊ ျပန္ေမးဖုိ႕ မရွိဘူးတုိ႕ကို ၾကားေယာင္ရင္း လြမ္းေတာင္ လြမ္းမိတယ္ေနာ္။) သတုိ႕သားက အဲဒါေတြ သူမလုပ္ခ်င္ေၾကာင္း ၀င္ေျပာတဲ့အခါမွာ ေရြးစရာလမ္းမရွိေၾကာင္း စာေရးမက ေဟာက္သံေလးစြက္လုိ႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ခက္ပါလားေနာ္။

ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕၀န္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚပါတယ္။ ၿမိဳ႕၀န္ဘာလုပ္ဖုိ႕တုန္းလုိ႕ သတုိ႕သားကေမးတာကုိ ျပန္မေျဖပဲ နင့္ဆိတ္ေတြဘယ္မွာလဲလုိ႕ စာေရးမရဲ႕ အသံထြက္လာပါတယ္။ ဘာ … ဆိတ္ ကေရာ ဘာလုပ္ဖုိ႕လဲလုိ႕ သတုိ႕သားက အံ့ၾသတႀကီး ျပန္အေမးမွာ ဆိတ္ ၇ ေကာင္ကုိ ရုိးရာ အစဥ္အလာအတုိင္း သတုိ႕သမီးရဲ႕ ဖခင္ကုိ ေပးဖုိ႕ (တင္ေတာင္းဖုိ႕) ေလဆုိတဲ့ စိတ္မရွည္တဲ့ ေလသံေလးကုိ ၾကားရပါမယ္။ သတုိ႕သားက သူငါနဲ႕ လက္ထပ္ခ်င္တာ၊ ငါသူ႕ကုိ ၀ယ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိၿပီး ေဒါသသံ စြက္လာပါေတာ့တယ္။ ဒုကၡ၊ ဒုကၡ။

ၿမိဳ႕၀န္ေရာက္လာပါၿပီ။ သတို႕သားက ဘာေတြျဖစ္တာတုန္း ေမးေနခ်ိန္မွာ သတုိ႕သမီးကုိ ၿမိဳ႕၀န္ရဲ႕လူတစ္ေယာက္က ထမ္းေခၚသြားပါေတာ့တယ္။ သတုိ႕သားက ဘာလုပ္မလုိ႕တုန္း ေမးေတာ့ ပန္းဦးဆက္ဖုိ႕ ဆုိပဲ။ စာေရးမက ေျပာတာကေတာ့ မဂၤလာဦးညမွာ ေဒသအာဏာပုိင္ေတြက ပန္းဦးေခၽြတာလဲ ရုိးရာ အစဥ္အလာဆုိပဲ။ (တုိ႕ဗမာေတြ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေခတ္မီတယ္ေနာ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ဘာေတြလုပ္လုိ႕။) ဆိတ္ေတြသြားေပးၿပီး ေယာကၡမႀကီးဆီက ေထာက္ခံစာ ယူလာမွ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ လုပ္ေပးလုိ႕ရမယ္ဆုိပဲ။

အုိး … သတင္းဆုိးပါတဲ့။ ဘာမ်ားပါလိမ့္။ သတုိ႕သမီးက အပ်ိဳရည္ပ်က္ၿပီးသား ဆုိပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မေသမခ်င္း (သမၼာက်မ္းစာေဟာင္းအရ) ေက်ာက္တံုးနဲ႕ ပစ္ေပါက္သတ္ရမယ္ဆုိပဲ။ ေက်ာက္တံုးေတာင္ အသင့္ေရာင္းလုိက္ေသး။

စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ဟာသလုပ္ထားတာေလးပါ။ သိပ္ရယ္ရပါသလား၊ အူေတာင္ ႏွိပ္ေနရသလား၊ ခဏရပ္ပါဦး။ ျမန္မာအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာလဲ ရူးသြပ္မုိက္မဲတဲ့ ေရွးရုိး အစဥ္အလာေဟာင္းေတြကုိ အတင္း အဓမၼ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းေနၾကတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလုိ လူသားမဆန္တဲ့ ကိစၥေတြ ပုိမုိ ဆုိး၀ါးမလာေအာင္၊ ပေပ်ာက္သြားေအာင္၊ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိလူသားဆန္တဲ့ လူ႕အသိုက္အ၀န္းကုိ ခ်ီတက္ၾကဖုိ႕ စာရႈသူတုိ႕နဲ႕ စာေရးသူ ေလာရွည္တုိ႕ အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေရွးထံုးလဲ (ပယ္ဖုိ႕လုိလာရင္) ပယ္မွ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အေၾကာင္း

BLUE SKY FOREST တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ေလာရွည္ - ကတဲ့ပြဲ၏ မူႏွင့္ ကုိက္ညီသျဖင့္ မူရင္းေရးသားသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ (သတ္ပံုသတ္ညႊန္း အနည္းငယ္ ျပင္ဆင္သည္မွအပ) မူရင္းအာေဘာ္အတုိင္း ျပန္လည္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

၁၈၇၀ခုႏွစ္တ၀ိုက္၊ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ ႔လူဦးေရက ဆယ္သန္းေလာက္ရွိပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲသည္ေခတ္က အဲ့ဒီလိုမေျပာဘူး။ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး တကုေဋကို အုပ္စိုးသူျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရပါသတဲ့။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲလူတန္းစားသတ္မွတ္ခ်က္က သိပ္ရွင္းတယ္။ တိုင္းျပည္မွာ ဘုရင္ဟာ “သခင္” ၊ က်န္တာက “ကၽြန္” ။

ဘုရင္နဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ဘယ္သူ၊ဘယ္၀ါ ပါဘုရားလို႔ဆိုရသတဲ့။ အဲဒီတုန္းက နာမည္ေရွ ႔မွာ “ေမာင္”ေတြ “မ”ေတြသိပ္ရွိလွေသးတာမဟုတ္။ “က်ား” ဆိုရင္ “ကၽြန္ေတာ္”၊ “မ”ဆိုရင္ “ကၽြန္မ” ။ “ခင္ဗ်ား”ဆိုတာကလည္း သခင္၊ဘုရားကလာတာတဲ့။ "ရွင္"ဆိုတာက အရွင္၊သခင္ကလာသတဲ့။ တကယ္ေတာ့ မင္းတုန္းမင္းမတိုင္ ခင္ကာလေတြကတည္းက ကၽြန္ေတာ္၊
ကၽြန္မျဖစ္ေနတာပါ။ ဘယ္ေခတ္ကစၿပီးသံုးသလဲဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ သမိုင္းဆရာမ်ားက သိေပမေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဘုရင္က “ေမာ့” (ေမာ္ဖူးေစ) ဆိုမွ ေမာ့ၾကည့္ ရသတဲ့။ သူက မေမာ့ခိုင္းမခ်င္း ေျမျပင္မွာ၀ပ္ေနေပေရာ့။ ရွင္ဘုရင္ဆိုသူမ်ားေျပာပါတယ္။ လူလူခ်င္းကုိ။

တိုင္းျပည္မွာဘုရင္က သခင္ဆိုေတာ့ သူ႔ထက္ႀကီးတာ ဆင္ပဲရွိတယ္။ ေရေျမ ႔သနင္းျပည့္ရွင္မင္း လို႔လည္းဆိုသကိုး။ တတိုင္းျပည္လံုး လူတင္မက ေရေရာ၊ေျမေရာ သူပိုင္တယ္။ ဘာမွမထိနဲ႔ မီးပြင့္သြားမယ္ ဆိုတဲ့လူမ်ိဳးေပါ့။ ေတာ္ေတာ္မေကာင္းတဲ့ေခတ္ေတြပါ။ ထားပါေတာ့။ အခုခ်ိန္ထိ စာေရးသူတို႔က “ကၽြန္ေတာ္တို႔”လုပ္ေနၾကတုန္းပဲဆိုတာကေတာ့ စာရႈသူတို႔ေရ သိပ္လြန္လြန္း
ၿပီထင္သကြယ္။

ေျပာင္းလဲမႈက နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔ဆိုတာေတြ။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ဘယ္သူပါဆိုတာေတြေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ အခုကိစၥက ေရွ ႔မွာေျပာခဲ့ၾကသူေတြ မ်ားလွပါၿပီ။ အထူးအဆန္းလဲမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ထပ္ေျပာေနရသတံုး ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကိစၥႀကီး အဆံုးသတ္ေစခ်င္လွလို႔ပါပဲဗ်ာ။ ေတာ္ေတာ္မမိုက္တဲ့ ကိစၥပဲ။ ကၽြန္ဆိုတာလူဘ၀မွာ အနိမ့္က်ဆံုးအ ေျခအေနမဟုတ္လား။ ဘယ္သူမွ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္ဘူးေလ။

ဒီေန႔ကမၻာဟာ ေက်းပိုင္ကၽြန္ပိုင္ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ဆိုေပမဲ့ ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ေနသူေတြ အနည္းအက်ဥ္းရွိေနတုန္း။ ကၽြန္အျဖစ္ေရာင္းအစားခံေနရသူေတြရွိေနတုန္း။ ျမန္မာျပည္မွာ အိမ္ေဖၚလို႔ ေခၚတဲ့သူေတြရွိေနတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္မဟုတ္ၾကေပမယ့္လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္လိုအဆက္ အဆံခံေနတာရွိေနတုန္း။ တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္ေတြမွာလည္း
ဒီအေျခအေနမ်ိဳးရွိေနတုန္းပဲ။

ကမၻာမွာက ကၽြန္ဘ၀ကလြတ္ေအာင္၊ ကၽြန္ေခတ္ကုန္ေအာင္၊ ကၽြန္ဇတ္သိမ္းေအာင္ မေရမတြက္ ႏိုင္တဲ့ အသက္ေတြေပးၿပီးေျပာင္းလဲခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ "ကၽြန္"ဆိုတဲ့အသံမၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဆက္ၿပီးကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ေနၾကတုန္း။ ဘယ္အထိ ဆက္ၾကဦးမွာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ဆက္သံုးဆြဲေနၾကသလဲ။ ေကာင္းတဲ့ အေမြအႏွစ္မွ မဟုတ္ပဲ။ သမိုင္းဆိုးသမိုင္းညစ္ေတြကို သိသိႀကီးနဲ႔ဆက္ၿပီးသယ္ေဆာင္ေနတာ
ဟာ သမိုင္းတာ၀န္မေက်တာပဲ။ မေကာင္းတာေတြကို ထားခဲ့ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ယံုမက လြန္ေတာင္လြန္ေနၿပီ။

ဆိုင္ရာပိုင္ရာပုဂၢိဳလ္မ်ားက ဒီကိစၥကိုဘာေၾကာင့္မ်ား အၾကာႀကီးၾကည့္ ေနရသလဲ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလို႔မရတဲ့ ကိစၥမဟုတ္။ အင္မတန္ခက္ခဲလွတဲ့ ကိစၥလည္းမဟုတ္။ ေခတ္ႀကီး၊ စနစ္ႀကီးကိုေျပာင္းပစ္ရတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ေသြးထြက္သံယိုေတာ္လွန္ေရးမွ မဟုတ္ပဲ။
ဒီကိစၥေၾကာင့္ ေတာခိုရမယ္၊ ေထာင္အႏွစ္ ေျခာက္ဆယ္ေလာက္က်ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးမွ မဟုတ္ပဲဗ်ာ။ ေျပာင္းရင္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ငယ္စဥ္အခါက။ လူႀကီးေတြဆံုးမတဲ့အခါ “နင္” နဲ႔ “ငါ” နဲ႔ေျပာရင္ရိုင္းသတဲ့။ ခင္ဗ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ရွင္၊ ကၽြန္မ ဆိုမွ ယဥ္ေက်းပါသတဲ့။ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူႀကီးေတြကို ျပန္ဆံုးမဖို႔ လိုၿပီထင္ပါတယ္။

ေကာင္းကင္ျပာ ေတာအုပ္

သရုပ္ပ်က္လုိ႕ ေျပာသင့္ရဲ႕လား

ပိေတာက္ရိပ္ တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ေလာရွည္ - ကတဲ့ပြဲ၏ မူႏွင့္ ကုိက္ညီသျဖင့္ မူရင္းေရးသားသူ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ (သတ္ပံုသတ္ညႊန္း အနည္းငယ္ ျပင္ဆင္သည္မွအပ) မူရင္းအာေဘာ္အတုိင္း ျပန္လည္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

ငယ္စဥ္က မဂၢဇင္းတေစာင္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ကာတြန္းတခုကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ မွတ္မိေနသည္။ ေလးကြက္ကာတြန္း တစ္ခု။

ပထမတကြက္တြင္ ေဘာင္းဘီဖင္က်ပ္ ၀တ္ဆင္ထားသူ ေခတ္ဆန္ဆန္ ဆံရွည္လူငယ္တဦးကုိ တုိက္ပုံ၊ ပုဆုိး ၀တ္ဆင္ထားသူတဦးက လက္ညႇဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးကာ “သ႐ုပ္ပ်က္” ဟု ေခၚဆုိေနပုံကုိ ေရးဆြဲထားသည္။

ဒုတိယအကြက္တြင္ ထုိတုိက္ပုံ၀တ္လူငယ္အား ေခါင္းေပါင္း၊ ေတာင္ရွည္တုိ႔ကုိ ၀တ္ဆင္ထားသူတစ္ဦးက လက္ညႇဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးကာ “သ႐ုပ္ပ်က္” ဟု ေခၚဆုိေနပုံကုိ ေရးဆြဲထားသည္။

တတိယအကြက္တြင္ ထုိေတာင္ရွည္၀တ္လူအား သားေရနံငယ္ပုိင္းကုိ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ေက်ာက္ေခတ္လူသား (လက္ထဲတြင္ ေက်ာက္တုံးပုဆိန္ကုိင္ထားသူ)က လက္ညႇဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးကာ “သ႐ုပ္ပ်က္”ဟု ေခၚဆုိေနပုံ ေရးဆြဲထားျပန္သည္။

ေနာက္ဆုံးအကြက္တြင္ကား ေက်ာက္ေခတ္လူသားကုိ လက္ညဳိးေငါက္ေငါက္ထုိး၍ “သ႐ုပ္ပ်က္”ဟု ေခၚဆုိေနသည္မွာ ေမ်ာက္၀ံတေကာင္ျဖစ္သည္။

ဤကာတြန္းကေလးကို သတိရမိတုိင္း လူတုိ႔၏ ေရွး႐ုိးစြဲတတ္ပုံ၊ အသစ္အဆန္းကုိ လက္မခံခ်င္သည့္စိတ္ဓါတ္ စြဲၿမဲေနပုံတုိ႔ကုိ သတိျပဳမိသည္။

လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစုံ၊ ဘာသာေပါင္းစုံ ကူးလူးေရာယွက္ကာ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ လႈပ္ရွားတုိးတက္ေနေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း (Cosmopolitan)တြင္ အသစ္အဆန္းကုိ ျမတ္ႏုိး တန္ဖုိးထားကာ လြယ္လင့္တကူ လက္ခံတတ္ၾကသေလာက္ ျပင္ပကမၻာႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ကာ အထီးက်န္ဆန္ေနေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ အသစ္အဆန္းကုိ လက္ခံရန္ တြန္႕ဆုတ္တတ္ၾကသည္။ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲခ်င္ၾကသည္။ မိမိ မိ႐ုိးဖလာ လက္ခံက်င့္သုံးလာေသာ ဓေလ့ထုံးတမ္းတုိ႔ႏွင့္ မကုိက္ညီေသာ၊ ခြဲထြက္ေသာ အေတြးအေခၚ၊ အျပဳအမူတုိ႔ႏွင့္ သစ္ဆန္းေသာ အရာမွန္သမွ်ကုိ အလြယ္တကူ လက္မခံ႐ုံမက ျပစ္တင္႐ႈံ႕ခ်တတ္ေသာ သေဘာရွိသည္။ မိ႐ုိးဖလာ ထုံးတမ္းစဥ္လာအရ က်င့္ႀကံျခင္းကုိ ျမင့္ျမတ္သည္၊ ယဥ္ေက်းသည္၊ ေကာင္းမြန္သည္ဟု အထင္ရွိတတ္ၾကသည္။

သတိျပဳရန္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္ တခ်ိန္က သ႐ုပ္ပ်က္ဟု ေခၚဆုိခဲ့ေသာ ေတးဂီတ၊ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈတုိ႔သည္ ယေန႔ လူႀကီး၊ လူငယ္အားလံုး လက္ခံေနၾကျပန္သည္ဆုိသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္။

လူတုိ႔၏ စိတ္ေနသေဘာထားကုိ အ၀တ္အစား၊ အဆင္အျပင္ကုိ ၾကည့္႐ႈ၍ ဆုံးျဖတ္ရန္မသင့္ဟူေသာ အခ်က္ကုိ လက္ခံပါက လူတစ္ကုိယ္အႀကဳိက္တစ္မ်ဳိးဆုိသည့္ စကားပမာ လူတုိ႔၏ ကြဲျပားျခားနားေသာ အႀကဳိက္တရားကုိ နားလည္လက္ခံႏုိင္၍ (တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈျဖင့္) ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူ ယွဥ္တြဲေနထုိင္ႏုိင္ရန္သာ ႀကဳိးပမ္းသင့္သည္။

လြတ္လပ္ေသာလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ မိမိ၏ အႀကဳိက္တရားကုိ စံတခုသဖြယ္ ေရွ႕တန္းတင္လ်က္ လူတုိင္းကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးေစရန္ မျပဳက်င့္ၾက။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ မိမိအႀကဳိက္တရားသည္သာ အမွန္ကန္ဆုံး၊ အျမင့္ျမတ္ဆုံး၊ အယဥ္ေက်းဆုံးဟု သေဘာမထားၾကေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ အႀကဳိက္တရားဟူသည္ မတူညီႏုိင္ၾကဟူေသာ အခ်က္ကုိ လက္ခံၾကေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ မိမိမ်က္စိထဲတြင္ က်က္သေရရွိလွသည္ဟု ထင္ေသာအရာတခုသည္ အျခားလူတဦး၏ မ်က္စိတြင္ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ ႏုိင္ေသာ အရာတခုလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္။

ကုိယ့္က်င့္တရားႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္သာ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ား ထားရွိရန္ လုိအပ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းမႈ(Culture) ႏွင့္ပတ္သက္၍ကား စံခ်ိန္စံၫႊန္းမ်ားကုိ လူတုိင္းအေပၚတြင္ အာဏာတည္သက္ေရာက္ေစရန္မသင့္။ အမွန္စင္စစ္တြင္မူကား ယဥ္ေက်းမႈတုိ႔သည္ ေခတ္ကာလ၊ လူတုိ႔၏ အေတြးအေခၚ၊ အႀကဳိက္တရား၊ ဘာသာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ပညာေရး၊ တုိင္းတပါးႏွင့္ ကူးလူးေရာယွက္ဆက္ဆံေရး အေျခအေနအရပ္ရပ္ေပၚတြင္ မူတည္၍ အစဥ္သျဖင့္ တုိးတက္ေျပာင္းလဲေနသည္။

ျပင္ပကမၻာႏွင့္ ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနသမွ် ကာလပတ္လုံး ယဥ္ေက်းမႈကုိ ေခတ္ကာလအပုိင္းအျခားတခုတြင္သာ မူေသ ရပ္တည္ေနေစရန္ မည္သူမွ် စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ေခ်။ စြမ္းေဆာင္ရန္ ႀကဳိးစားသူမ်ားအဖုိ႔လည္း အေႏွးႏွင့္ အျမန္ဆုိသလုိ ႐ႈံးနိမ့္မႈကုိသာ မုခ်ႀကံဳေတြ႕ၾကရေပမည္။

ကုိေပါ

ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္ ဆုိရာ၌

ဒီစာတမ္းငယ္ေလးကုိ အေမးေလးနဲ႕ စလုိက္ပါရေစ။ ေမးပါမည္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီး လူတစ္ေယာက္သည္ အျခား အရြယ္ေရာက္ၿပီး လူတစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ ထိပါးျခင္းသည္ တရားမွ်တပါ၏ေလာ။ စာရႈသူေျဖပါ။ အေျဖရခက္ေနလွ်င္ ထပ္ေမးေပးပါမည္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီး လူတစ္ေယာက္သည္ အျခား အရြယ္ေရာက္ၿပီး လူတစ္ေယာက္ကုိ ဒီဘာသာကုိ ကုိးကြယ္၊ ဒီအယူအဆကုိ ယူ၊ ဒီ ယဥ္ေက်းမႈကို လုိက္နာ က်င့္သံုး၊ ဒီလုိစဥ္းစား၊ ဒီလုိေတြးေခၚ၊ ဒီအ၀တ္အစားကုိ ၀တ္၊ ဒီအစားအေသာက္ကုိ စား၊ ဒီအႏုပညာကုိ ခံစား စသျဖင့္ အတင္းအက်ပ္ ေစခုိင္း ညႊန္ၾကားခြင့္ ရွိပါသလား။ တနည္း ၾသဇာေပးခြင့္ ရွိပါသလား။

တရားမမွ်တပါ၊ ခြင့္မရွိပါဟု ေျဖဆုိလွ်င္ စာရႈသူႏွင့္ စာေရးသူ ရင္ခုန္သံခ်င္း ထပ္တူက်ေပၿပီ။ (တရားမွ်တပါ၏ဟု ေျဖဆုိသူမ်ားအားလဲ လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင့္ ေပးပါ၏။) အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူ မည္သူကမွ် အျခား အရြယ္ေရာက္ၿပီး သူတစ္ေယာက္ကုိ ၾသဇာေပးခြင့္မရွိပဲ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူတုိင္း (အျခားသူမ်ားကုိ မထိခုိက္သမွ် - ဥပမာ လူသတ္ျခင္း၊ ခုိးဆုိး လုယက္ တုိက္ခုိက္ျခင္း စသည့္ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကုိ က်ဴးလြန္ျခင္းမရွိသမွ်) မိမိႏွစ္သက္ရာကုိ လုပ္ကုိင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခြင့္၊ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိ ကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ ရွိပါသည္။

သုိ႕ဆုိလွ်င္ ေမးခြန္းကုိ အနည္းငယ္ ေျပာင္းေမးပါမည္။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူ တစ္ေယာက္သည္ အျခား အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူတစ္ေယာက္ကုိ မည္သည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္္/မည္သည့္ အေျခအေန (အာဏာပုိင္အဖြဲ႕အစည္းတုိ႕က ရာဇ၀တ္မႈ ဥပေဒမ်ားအရ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားမွအပ) တြင္ ၾသဇာေပးခြင့္ ရွိပါသနည္။ ဥပမာအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္သည္ အျခားလူတစ္ေယာက္ထက္ ေငြေၾကး ပုိမုိ ခ်မ္းသာေသာေၾကာင့္ ေငြေၾကး မျပည့္စံုသူကုိ ဒီအစားအစာကုိ ႀကိဳက္ပါဟု ၾသဇာေပးႏုိင္ပါသလား။ သုိ႕မဟုတ္ လူတစ္ေယာက္သည္ ေတာင္ေပၚေဒသတြင္ ေမြးသျဖင့္ ေျမျပန္႕တြင္ေမြးေသာသူကုိ ဒီဂီတကုိပဲ နားေထာင္ဟု အတင္းအက်ပ္ ေစခုိင္းႏုိင္ပါသလား။ မည္သည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္္/ မည္သည့္ အေျခအေနတြင္ ထုိသုိ႕ ျပဳလုပ္ႏုိင္ပါသနည္း။

တရားနည္းလမ္းက်က် ေျပာရလွ်င္ မည္သည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ႏွင့္မွ် မည္သည့္ အေျခအေနတြင္မွ် မျပဳလုပ္ႏုိင္သင့္ပါ။ သုိ႕ရာတြင္ ကမၻာတ၀ွမ္းရွိ လူတုိ႕သည္ အေၾကာင္းျပခ်က္တခုေၾကာင့္ အျခားသူတုိ႕၏ ၾသဇာ လႊမ္းမုိးျခင္းကုိ ခံေနရသည္။ ထုိအေၾကာင္းျပခ်က္မွာ ထုိသူတုိ႕သည္ လူ႕ေလာကအတြင္းသို႕ ေနာက္က်၍ ေမြးဖြားလာျခင္းေၾကာင့္ ဟူ၏ ။ ထုိသုိ႕ျဖစ္ရျခင္းသည္ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္ႏွင့္ ေလာကပါလတရားမ်ားသည္ အခ်ိန္ကာလတေလွ်ာက္ ျဖန္႕က်က္ႏုိင္ျခင္း (temporal extension) မရွိပဲ အာကာသတေလွ်ာက္သာ (spatially existed) တည္ရွိႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဥပမာ ေပးပါမည္။ လူႏွစ္စုတုိ႕သည္ ပထ၀ီအေနအထားအရ သီးျခားစီျဖစ္ေသာ ေျမေနရာတုိ႕တြင္ တခ်ိန္တည္းတြင္ ႏုိင္ငံထူေထာင္ ေနထုိင္ၾကပါက တစုက အျခားတစုကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ အမွတ္ တံဆိပ္အျဖစ္ ဘယ္ဟာကုိ သတ္မွတ္ပါ၊ အခြန္ကုိ ဘယ္လုိေကာက္ပါ၊ တရား ဥပေဒကုိ ဘယ္လုိ ျပဌာန္းပါ၊ ဘယ္လုိ အစဥ္အလာေတြကုိ လက္ခံက်င့္သံုးပါဟု အမိန္႕ေပး ေစခုိင္း၍မရ၊ ျပဳလုပ္ပါကလဲ နာခံမည္မဟုတ္ (ဥပမာအားျဖင့္ အေမရိကန္ သမၼတက ျမန္မာတုိ႕ကုိ ႏွစ္တစ္ႏွစ္၏အစကုိ ဇန္န၀ါရီတြင္ သတ္မွတ္ပါဟု အတင္းေစခုိင္းသကဲ့သုိ႕ ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႕ ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ အခန္႕မသင့္လွ်င္ စစ္မက္ပင္ ျဖစ္ပြားႏုိင္ေလသည္။) ၄င္းသည္ အာကာသတေလွ်ာက္ (ပထ၀ီ ေျမအေနအထားအရ) ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးႏုိင္ျခင္း၊ လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိျခင္း ျဖစ္၏ ။

သုိ႕ရာတြင္ အဆုိပါလူႏွစ္စုတုိ႕သည္ ပထ၀ီအေနအထားအရ တေနရာတည္းတြင္ အခ်ိန္ကာလ မတူညီပဲ ႏုိင္ငံထူေထာင္ ေနထုိင္ၾကပါက (ပုိေစာေသာ) တစုက ျပဌာန္းခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ အမွတ္တံဆိပ္၊ အခြန္ေကာက္ခံပံု၊ တရားဥပေဒ၊ အစဥ္အလာ တုိ႕ကုိ အျခား (ေနာက္က်ေသာ) တစုက အလုိအေလ်ာက္ လက္ခံက်င့္သံုးရမည္သည္ ျဖစ္သည္။ (ဥပမာအားျဖင့္ ေရွးျမန္မာမင္း အဆက္ဆက္တုိ႕က တန္ခူးလတြင္ သႀကၤန္ပြဲ က်င္းပခဲ့သျဖင့္ ယခုထိတုိင္ ဧၿပီလတြင္ သႀကၤန္ပြဲ က်င္းပေနရသကဲ့သုိ႕ ျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္ လူတုိ႕ သႀကၤန္ပြဲ က်င္းပလုိျခင္းရွိမရွိ မည္သူကမွ် လာေရာက္ေမးျမန္း ဆႏၵခံယူမည္မဟုတ္။)

ေနာက္ဥပမာ တရပ္အေနႏွင့္ ဖေလာ္ရီဒါ ျပည္နယ္တြင္ အိမ္ေထာင္မရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တနဂၤေႏြေန႕တြင္ ေလထီးမခုန္ရဟု ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ဥပေဒတရပ္ ျပဌာန္းထားရွိိရာ အဆိုပါ ျပည္နယ္တြင္ သမုိင္းတေလွ်ာက္ မွီတင္း ေနထုိင္ခဲ့ၾကေသာ လူအမ်ားစုက မႏွစ္သက္ေသာ္လည္း အဆုိပါ ဥပေဒကုိ ေရးဆြဲ ျပဌာန္းစဥ္က ရွိခဲ့ေသာ ျပည္နယ္သား အမ်ားစုက ႏွစ္သက္ခဲ့ပါက အဆုိပါ ဥပေဒသည္ အတည္ ျဖစ္ေနေပမည္။ (ဥပေဒ အတည္ျဖစ္ရန္ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားကသာ မဲခြဲၾကျခင္းျဖစ္သည္။) အနာဂါတ္တခ်ိန္တြင္ အမ်ိဳးသမီးငယ္တုိ႕သည္ သူတုိ႕ႏွင့္ သူ႕တုိ႕၏ အေဖ၊ အဘုိးႏွင့္ အေဘးမ်ား ေရြးေကာက္ခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား မဲေပးဖုိ႕မေျပာႏွင့္၊ ေဆြးေႏြးခဲ့ျခင္းပင္ မရွိေသာ ဥပေဒအရ ရာဇ၀တ္မႈႏွင့္ ရံုးတင္ခံရေပမည္။ ၄င္းသည္ တရားေပသေလာ။

အခ်ိန္ကာလအလုိက္ ေျပာင္းလဲေနေသာ လုိအပ္ခ်က္တုိ႕အရ ဥပေဒတုိ႕ကုိ ျပင္ဆင္/ပယ္ဖ်က္ႏုိင္သည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း မည္သည့္ လႊတ္ေတာ္အမတ္က ဘယ္ဥပေဒကုိ ျပင္လွ်င္ေကာင္းမည္နည္းဟု ေန႕စဥ္ စာအုပ္လွန္ကာ ရွာေဖြ ေနမည္နည္း။ ပုိေကာင္းသည္မွာ လက္ရွိဥပေဒမ်ားကုိ ျပည္နယ္သားမ်ား ႀကိဳက္/မႀကိဳက္ အခ်ိန္မွန္ (ေန႕စဥ္၊ အပါတ္စဥ္၊ လစဥ္ စသျဖင့္) မဲေပးဆံုးျဖတ္ရန္ ျဖစ္သည္။ သုိ႕ရာတြင္ ရွိသမွ် ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မေတြကုိ လက္ရွိ ျပည္နယ္သားမ်ား ႏွစ္သက္/မႏွစ္သက္ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း ဘယ္လုိ မဲခြဲႏုိင္မည္နည္း။ ႏွစ္စဥ္ပင္ မျဖစ္ႏုိင္။ တဖန္ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္/ပယ္ဖ်က္ႏုိင္ခြင့္ ရွိေသာ္လည္း ဥပေဒ မဟုတ္သည့္ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းတုိ႕ကို မည္သုိ႕လုပ္မည္နည္း။

ေျဖရွင္းနည္း တရပ္မွာ ပညာေပး သင္ၾကားျခင္း (education) ျဖစ္သည္။ လူတုိ႕သည္ ေမြးလာသည္မွ စတင္၍ ကေလးငယ္ကုိ မိဘတုိ႕ကုိးကြယ္ေသာ ဘာသာတရားအေၾကာင္း၊ မိဘေဆြမ်ိဳးတုိ႕ ေတြးေခၚပံု အယူအဆ၊ မိဘတုိ႕ႏွင့္ ေနထုိင္ရာ ေဒသ၏ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊ ၀တ္ရမည့္ အ၀တ္အစား၊ စားသင့္သည့္ အစားအေသာက္ စသည္တုိ႕ကုိ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေအာင္ သင္ၾကားျခင္း (educate) ခံရေလသည္။ ကေလးငယ္မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရွိ၊ ၄င္းတုိ႕ကုိပင္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ကေလးငယ္သည္ ကုိယ္ႀကိဳက္သည္ကုိ လက္ခံက်င့္သံုးရၿပီး ျပန္လွန္ ေမးခြန္းထုတ္ ေစာဒကတက္ျခင္း မရွိေတာ့။ (တနည္းအားျဖင့္ ကုိယ္လက္ခံက်င့္သံုးရမည္ကုိ မႀကိဳက္ဘူးဆုိတာ မရွိႏုိင္ေတာ့။)

သုိ႕ေပေသာ္ျငား အထက္ပါ ေျဖရွင္းနည္းသည္ အျခားျပႆနာတရပ္ကုိ ေခၚလာျပန္သည္။ အဆုိပါ လူတုိ႕သည္ သူတုိ႕ငယ္စဥ္ကပင္ သင္ၾကားေပးခံရေသာ ဘာသာတရား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အစဥ္အလာ ဓေလ့ ထံုးစံတုိ႕ကုိသာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သျဖင့္ ၄င္းတုိ႕ ပေပ်ာက္သြားမည္ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕လာၾကသည္။ အေၾကာက္တရားမွတဆင့္ မတူညီေသာ အရာတုိ႕ကုိ မုန္းတီးလာၿပီး ပေပ်ာက္ေစခ်င္လာၾကသည္။ (Star Wars ထဲကလုိ ေရးၾကည့္တာ။) ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူ ယွဥ္တြဲ ေနထုိင္ႏုိင္ျခင္းမရွိပဲ စစ္မီးလွ်ံမ်ား တၿခိမ္းၿခိမ္း ေတာက္ကာ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိလူသားဆန္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ေ၀းသထက္ ေ၀းေလေတာ့သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္သည္ အတိတ္သုိ႕ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္၍လဲ မရ၊ အနာဂါတ္သုိ႕ ခရီးႏွင္၍လဲ မရသျဖင့္ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္သည္ အခ်ိန္ကာလတေလွ်ာက္ မွ်တစြာ တည္ရွိႏုိင္မည္ မဟုတ္။ သန္းေျခာက္ေထာင္ေသာ လူတုိ႕၏ သေဘာထားကုိ ထင္ဟပ္ႏုိင္ေစရန္ ဥပေဒတုိ႕ကုိ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ ျပင္ဆင္ရန္မွာလဲ လက္ရွိနည္းပညာ အဆင့္အတန္းျဖင့္ မျဖစ္ႏုိင္ (၄ ႏွစ္တႀကိမ္စသျဖင့္ အနီးစပ္ဆံုးသာ ရမည္)။ ဓေလ့ထံုးတမ္းတုိ႕မူကား မေမြးမီကပင္ လူတုိင္းအတြက္ ေရြးႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေတာ့သည္။ သုိ႕ဆုိလွ်င္ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိ လူသားဆန္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းသုိ႕ သြားေရာက္ရန္မွာ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနေသးေၾကာင္း ေရးသား တင္ျပလုိက္ရပါသည္။

ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာႏွင့္ ဥပကၡာစေသာ ျဗဟၼစုိရ္တရားမ်ားျဖင့္ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိ လူသားဆန္ေသာ လူ႕အသုိက္အ၀န္းသုိ႕ အလွ်င္အျမန္ ေရာက္ရွိႏုိင္ၾကပါေစ။

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ား ၂

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ားမွာ မသိနားမလည္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္တဲ့ မေသခ်ာမႈရဲ႕ တြန္းအား၊ အစဥ္အလာကုိ လုိက္နာလုိမႈနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားမ်ားေၾကာင့္ အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ ပထမ ၂ မ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးဆက္မ်ားကုိ အေသးစိတ္ တင္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ယခု စာတမ္းငယ္မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုး အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တဲ့ (အေရးအႀကီးဆံုး အက်ယ္ျပန္႕ဆံုးျဖစ္တဲ့) ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားမ်ားအေၾကာင္းကုိ ေဆြးေႏြးမွာျဖစ္ပါတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားေတြထဲမွာ အေရးအပါဆံုးနဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အရွိဆံုးကေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ အစဥ္အလာ လမ္းရုိးကေနခြဲထြက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ ၀ုိင္းၾကည့္ ေမးေငါ့ေလ့ရွိတဲ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆုိတဲ့ အဆုိးျမင္မ်က္လံုးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သာဓကအေနနဲ႕ ေသာမတ္ အက္ဒီဆင္လုိ သိပၸံပညာရွင္/တီထြင္သူႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႕ စာေရးသူေျပာခဲ့တုန္းက စာေရးသူရဲ႕ ဖခင္က မြဲေတၿပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေသသြားၾကရတဲ့ တာယာတီထြင္သူ ခ်ားလ္စ္ဂြတ္ဒ္ယားရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပပါတယ္။ (စကားခ်ပ္၊ စာေရးသူရဲ႕ ဖခင္က မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ မလုပ္နဲ႕လုိ႕ ပိတ္မေျပာခ်င္လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ အေတာ္အတန္ လြတ္လပ္ ေခတ္ဆန္တဲ့ စာေရးသူတုိ႕ မိသားစုမွာေတာင္ ဒီလုိ အေျပာခံရေသးရင္ အလြန္တရာ တင္းက်ပ္တဲ့ မိသားစုေတြမွာ ဘယ္လုိျဖစ္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။)

စာေရးသူတုိ႕ တုိင္းျပည္မွာ သိပၸံပညာရွင္/တီထြင္သူႀကီး ျဖစ္ဖုိ႕အတြက္ အေျခခံအေဆာက္အဦ အားနည္းတယ္ဆုိတာကုိ လက္ခံပါတယ္။ အားနည္းတယ္ဆုိၿပီး တေယာက္မွ အားေကာင္းေအာင္ မလုပ္ၾကရင္ ဘယ္ေန႕ဘယ္အခ်ိန္က်မွ အားေကာင္းလာႏုိင္မလဲဆုိတာကုိ ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ (ဘယ္ေတာ့မွ အားေကာင္းမလာႏုိင္ပါဘူး။) အားနည္းတယ္၊ သုိ႕ေသာ္ ငါတုိ႕အားလံုး စုေပါင္းၿပီး ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚေအာင္ တတ္စြမ္းသမွ် လုပ္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ လူစုနဲ႕ အားနည္းတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ နင္တုိ႕ မလုပ္ၾကနဲ႕ ဆုိတဲ့ လူစုနဲ႕ ၁၀ ႏွစ္၊ ႏွစ္ ၂၀၊ ႏွစ္ ၃၀ မွာ ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ ကြာျခားသြားမယ္ဆုိတာ အခု လက္ရွိမ်က္ျမင္ပဲ ျဖစ္လုိ႕ အက်ယ္ခ်ဲ႕ ရွင္းျပေနဖုိ႕ေတာင္ မလုိပါဘူး။

အေျခခံအေဆာက္အဦ သိပ္ျမင့္ျမင့္မားမား မလုိတဲ့ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း တလွည့္ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္။ သခ်ၤာပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ (ကြန္ပ်ဴတာ နည္းပညာမဟုတ္) မွာ ပါရဂူျဖစ္ခ်င္တာ၊ ဂရမ္မီဆုရတဲ့ အဆုိေက်ာ္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ေအာ္စကာဆုရတဲ့ ဒါရုိက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာေတြဟာ အေျခခံ အေဆာက္အဦ မလုိတဲ့ အိပ္မက္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ ရၾကပါရဲ႕လား။ သခ်ၤာပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာေတြအတြက္ လုိအပ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားစြာဟာ ၁၇ ရာစု၊ ၁၈ ရာစုကတည္းက ေရးသားခဲ့ၿပီးသား၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္မွာ ရွိႏွင့္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းအေနနဲ႕လဲ ခဲတံနဲ႕ စာရြက္ပဲ လုိပါတယ္။ (ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ ထုိ႕နည္းတူ) ဂရမ္မီရဖုိ႕ ႀကိဳးစားရာမွာ (အဆုိရွင္အေနနဲ႕) အသံေကာင္းဖုိ႕ပဲ လုိပါတယ္။ ေအာ္စကာဆုရ ဒါရုိက္တာႀကီးျဖစ္ဖုိ႕လဲ သိပ္ကုိ ရႈပ္ေထြးတဲ့ ကိရိယာေတြ မလုိပါဘူးဆုိတာကုိ ရွင္ဒလာရဲ႕ စာရင္း ဇာတ္ကားကုိ အျဖဴအမဲပဲ သံုးကာ ၀န္ခ်ီစက္သံုး ရုိက္ခ်က္ေတာင္မပါပဲ ရုိက္ကူးၿပီး ေအာ္စကာဆု ရရွိခဲ့တဲ့ စတီဗင္စပီးလ္ဘတ္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူတုိ႕ႏုိင္ငံက လူေတြမွာ (လူသိမ်ားခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေလးကုိ ငွားၿပီးသံုးရရင္) "ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕ ထူးျခားၿပီး ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဓေလ့စရုိက္ လကၡဏာ တစ္ခု" ျဖစ္တဲ့အားငယ္စိတ္တမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ သူ(တုိ႕)က ေတာ္တာကုိး၊ ငါတုိ႕ကမွ အဲဒီေလာက္မေတာ္ပဲ ဆုိၿပီး စစ္မေရာက္ခင္က ျမွားကုန္ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ေတာင္ မလုပ္ၾကည့္ရေသးပဲနဲ႕ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆုိၿပီး လက္ေလွ်ာ့လုိက္တတ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဆုိေတာ့ ဘာဆုိဘာမွ ျဖစ္မလာတာ သဘာ၀ပါပဲ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တာနဲ႕ေတာင္ အားမရပဲ အျခားသူေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကုိပါ ေလွာင္ေျပာင္ၿပီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႕လဲ ႀကိဳးစားၾကပါေသးတယ္။ လူငယ္မ်ားအေနနဲ႕ အသက္အရြယ္ အေတြ႕အႀကံဳပုိမ်ားတဲ့ လူႀကီးသူမမ်ားထံ အိပ္မက္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ခ်ဥ္းကပ္နည္းခံရာမွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး အဓိပၸါယ္ရတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ အေျပာအဆုိေတြ (တည့္တည့္ သုိ႕မဟုတ္ သြယ္၀ုိက္၍)၊ ရြယ္တူေတြရဲ႕ မလုိတမာ ပံုစံနဲ႕ ေျပာင္ေလွာင္ခံရမႈေတြကုိပဲ ရင္ဆုိင္ရရင္ အိပ္မက္ကုိ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါဦးမလား။

ဆုိလုိရင္းကေတာ့ (စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ သိပၸံနဲ႕ နည္းပညာ၊ အႏုပညာ နယ္ပယ္မ်ားမွာ) ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ ပညာရွင္ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ အလားအလာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြရွိေသာ္လည္း သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕နဲ႕ ကုိက္ညီတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းပညာကုိ မၾကား၊ မျမင္၊ မသိရွိေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ထားခံရတတ္ပါတယ္။ သိရွိတဲ့ လူေတြရွိေသာ္လည္း သူတုိ႕ရဲ႕ အခက္အခဲေတြကုိ ေဖးမကူညီ ျဖည့္ဆည္းေပးမဲ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အသုိက္အ၀န္းအစား ေလွာင္ေျပာင္တတ္တဲ့၊ ရႈပ္ခ်တတ္တဲ့ အသုိက္အ၀န္းကုိသာ ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္ပါ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႕ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ရၿပီး (တုိက္ပြဲ၀င္ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ဆံုးကုန္ရၿပီး) ေလွာင္ေျပာင္ရႈပ္ခ်တတ္တဲ့ အသုိက္အ၀န္းထဲကုိ အေႏွးနဲ႕အျမန္ ကူးေျပာင္း ေရာက္ရွိသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီက်ိဳးေၾကာင္းျပသခ်က္ဟာ ၁၉၈၀ ေနာက္ပုိင္း (အထူးသျဖင့္ ၁၉၉၀ ေနာက္ပုိင္းမွာ) စံထားေလာက္တဲ့ ျမန္မာ သခ်ၤာပညာရွင္၊ သိပၸံ သုေတသနသမား၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ အႏုပညာရွင္မ်ား နည္းပါးသြားျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အားျဖင့္ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ထဲက အိပ္မက္ေတြ မက္ခြင့္မရ၊ မက္တာေတြလဲ ေပ်ာက္ဆံုး၊ မေပ်ာက္ဆံုးတာေတြလဲ မနာလုိစိတ္နဲ႕ ဖိႏွိပ္ခံရနဲ႕မုိ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိ႕ရေကာင္းတဲ့ အိပ္မက္ လက္တဆုပ္စာပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမွန္ကုိ ျမန္ျမန္သံုးသပ္မိၿပီး ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ ျပန္လည္ မက္ခြင့္ရေစဖုိ႕ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ အခ်ိန္တန္ေနပါၿပီ။ အိပ္မက္ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာဟာ အေၾကာင္းရင္း တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မူလအေၾကာင္းရင္းေတြအားလံုးကုိ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ တၿပိဳင္နက္ (သုိ႕မဟုတ္ တၿပိဳင္နက္နီးပါး) လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ လုိအပ္ေၾကာင္း စာေရးသူအေနနဲ႕ ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳလုိပါတယ္။ ေနာင္စာတမ္းငယ္မ်ားမွာ အေၾကာင္းရင္း တစ္ခုခ်င္းကုိ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ ဘယ္လုိ ေဆာင္ရြက္ရမလဲဆုိတာကုိ သံုးသပ္ အႀကံျပဳဖုိ႕ ႀကိဳးစားပါမယ္ဆုိတာကုိ ေရးသားရင္း အိပ္မက္ေပ်ာက္သူမ်ား ၂ ကုိ နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါတယ္။ စာရႈသူမိတ္ေဆြမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အိပ္မက္မ်ားကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏုိင္ၾကပါေစ။

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ား

စာေရးသူ တတိယတန္းမွာတုန္းက ျမန္မာစာဆရာမ (အမည္ေမ့ေနၿပီ) က စာေရးသူကုိေခၚၿပီး အားမရတဲ့အေၾကာင္း၊ အရင္လုိ (ပထမတန္းတုန္းက သူက စာေရးသူရဲ႕ အတန္းပုိင္ ဆရာမကုိး) စာႀကိဳးစားဖုိ႕ အေၾကာင္း၊ ရည္မွန္းခ်က္ ထားသင့္တဲ့အေၾကာင္း ေခၚဆံုးမပါတယ္။ သူစၿပီး ေျပာတဲ့ စကားတခြန္း စာေရးသူ အခုထက္ထိ မွတ္မိပါေသးတယ္။ "သား ႀကီးရင္ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။ ဆရာ၀န္ႀကီးလား၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးလား၊ စစ္ဗုိလ္ႀကီးလား။" တဲ့။

ဒီစာတမ္းငယ္ဟာ စာေရးသူကုိ ဆရာမက ဆံုးမတဲ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ (စကားမစပ္ သူ႕ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြ စာေရးသူအေပၚမွာ မ်ားလွပါတယ္။) အိပ္မက္မက္ခြင္ ့မရတာေတာင္ မဟုတ္တဲ့ အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကတဲ့ ယေန႕ေခတ္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႕ ဒီကိစၥကုိ ဘယ္လုိတည့္မတ္မလဲလုိ႕ ေမးခြန္းထုတ္မဲ့ ေဆာင္းပါး စာတမ္းငယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာေစာက ဆရာမ ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေလးနဲ႕ စာတမ္းကုိ ဖြင့္တာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျမန္မာ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ မရည္ရြယ္ပဲနဲ႕ အိပ္မက္ကုိ ေဖ်ာက္ပစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကုိ ထင္ရွားေစခ်င္လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ စာရႈသူ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ေမးခြန္းဟာ အဖြင့္ေမးခြန္းလုိလုိနဲ႕ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ၃ ခုထဲက ၁ ခုကုိ ေရြးခ်ယ္ခုိင္းတဲ့ အပိတ္ေမးခြန္းျဖစ္ေနပါတယ္။ (စာေရးသူက ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ သိပၸံပညာရွင္နဲ႕ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႕ ေျဖခဲ့ပါတယ္။) ဆရာမကေတာ့ စာေရးသူကုိ ဒီကေလး ဒီ ၃ မ်ိဳးတည္းက တခုခုပဲ ျဖစ္ေျမာက္လာေစသတည္း၊ က်န္တာေတြ မျဖစ္ေစသတည္းဆုိၿပီး ရည္ရြယ္ေမးတာ မဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီလုိမ်ိဳးဆန္ဆန္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ယေန႕လူငယ္ေတြမွာ မိမိတုိ႕ အနာဂါတ္အတြက္ ဘယ္လုိ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏုိင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြ ရွိသလဲဆုိတာေတာင္ မသိျဖစ္ၾကရေအာင္ (အိပ္မက္ ေပ်ာက္ၾကရေအာင္) အေျခအေနေတြက တြန္းပုိ႕ေနၾကပါတယ္။ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စစ္ဗုိလ္တုိ႕ဟာ ပစားေပးခံၾကရတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြ ျဖစ္လာရံုမက လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ တျခားေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြရဲ႕ တည္ရွိမႈကုိေတာင္ မသိပဲ ျဖစ္လာေစတာဟာ ယခင္က က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ေခတ္စနစ္တစ္ခုရဲ႕ မလုိလားအပ္တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈတစ္ခုေၾကာင့္ ျဖစ္သလုိ ျမန္မာ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ စံလြဲမႈေတြေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။

စာရႈသူတုိ႕ ႀကံဳရာ က်ပန္း အေျခခံပညာ (မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း) ေက်ာင္းသား/သူေတြကုိ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ရည္မွန္းခ်က္ကုိ ေမးၾကည့္လုိက္ပါ။ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စစ္ဗုိလ္ (စစ္သမီး သူနာျပဳ) တခုခု ေျဖဖုိ႕က ၉၀% ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒါေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ ကုိယ္ဟန္ျပမယ္ (ေမာ္လ္ဒယ္လ္)၊ အဆုိရွင္၊ သရုပ္ေဆာင္ (မင္းသား/မင္းသမီး) သုိ႕မဟုတ္ စီးပြားေရး ပညာရွင္ လုိ႕ေျဖဖုိ႕က ၉% ေလာက္ထပ္ေသခ်ာပါတယ္။ စာေရးသူ ေမးပါမယ္။ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စစ္ဗုိလ္၊ အႏုပညာရွင္ေတြ ခ်ည္းပဲနဲ႕ တုိင္းျပည္တစ္ခု တည္ေထာင္ (ထိန္းသိမ္း) ဖုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါမလား (အဲဒါေတြ မေကာင္းဘူးလုိ႕ မဆုိလုိ)။

ဒီလုိျဖစ္ရျခင္းဟာ မသိနားမလည္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္တဲ့ မေသခ်ာမႈရဲ႕ တြန္းအား၊ အစဥ္အလာကုိ လုိက္နာလုိမႈနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားမ်ားေၾကာင့္ လုိ႕ စာေရးသူက သံုးသပ္ပါတယ္။ လူသားမ်ားဟာ သဘာ၀အားျဖင့္ မေသခ်ာမႈကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကၿပီး စြန္႕စားမႈကုိ မလုိလားၾကပါဘူး။ အဲဒါရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အစဥ္အလာအတုိင္း (လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္အတုိင္း) လုပ္ေဆာင္ခ်င္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိ မလုပ္ေဆာင္သူကုိလဲ ပတ္၀န္းက်င္က စည္းျပင္ထြက္ေနတဲ့ လူ႕ခြစာ/လူ႕ကန္႕လန္႕ တစ္ေယာက္လုိ႕ သတ္မွတ္ၿပီး ဖိအားေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီစာတမ္းငယ္မွာ စာေရးသူအေနနဲ႕ တခုနဲ႕ တခု ဂ်ာေအး သူ႕အေမရုိက္သလုိ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ပထမ အေၾကာင္းရင္း ၃ ခုအနက္မွ ပထမ ၂ ခုကုိ ေဆြးေႏြးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက က်ယ္ျပန္႕တဲ့အတြက္ အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ား အပုိင္း ၂ မွာ ေဆြးေႏြးမွာျဖစ္ပါတယ္)

တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ၿပီးခါစ ပံုမွန္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ တကၠသိုလ္လမ္းညႊန္စာအုပ္ထဲက ဘာသာရပ္ေတြအေၾကာင္းကုိ တိတိက်က် မသိရွိပါဘူး။ ဥပမာအားျဖင့္ ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ၊ ကြန္ပ်ဴတာ နည္းပညာ နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ အင္ဂ်င္နီယာ (ပထမတစ္ခုကုိ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မ်ားႏွင့္ ေဒသႏၱရ ေကာလိပ္မ်ားတြင္ သင္ၾကားၿပီး ဒုတိယတစ္ခုကုိ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ သင္ၾကားသည္၊ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကုိ အစုိးရ နည္းပညာေကာလိပ္မ်ားတြင္ သင္ယူရရွိႏုိင္သည္) တို႕ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ကုိ မသိရွိပါဘူး။ စာေရးသူကုိယ္တုိင္ေတာင္ အဏၰ၀ါေဗဒ (Marine Biology) ကုိ ေရတပ္သားေတြ သင္ယူရတဲ့ ဇီ၀ေဗဒလုိ႕ ထင္မွတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မသိတာေတြကုိ သင္ယူၿပီး (ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္နဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ) အခက္အခဲေတြ ေတြ႕ႀကံဳေနမဲ့တူတူ သိထားၿပီး ျဖစ္တဲ့ လမ္းရုိးအတုိင္း လုပ္ေဆာင္ကာ အမွတ္အျမင့္ဆံုး ဘာသာတြဲမွ အမွတ္အနိမ့္ဆံုး ဘာသာတြဲအထိ စီကာစဥ္ကာ ေလွ်ာက္ထားၾကပါေတာ့တယ္။ (တြက္ကိန္းကေတာ့ ဒီဘာသာေတြကုိယူရင္ အဆိုးဆံုးအေျခအေနကုိ သိတယ္၊ ဒီထက္ပုိမဆုိးဘူး၊ တျခားဘာသာေတြဆုိရင္ ဒီ့ထက္ ပုိဆုိးေကာင္းဆုိးႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ တြက္ကိန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။) အဲဒီမွာ အမွတ္ျမင့္တဲ့ ဘာသာတြဲေတြကုိ ဦးစားေပး ေလွ်ာက္ေလ့ရွိတဲ့ အစဥ္အလာ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ (ေတာ္တဲ့လူ ေဆးတကၠသိုလ္သြား၊ အဲေလာက္ မေတာ္တဲ့လူ စက္မႈတကၠသိုလ္သြား ... စသည္ စသည္)

အစဥ္အလာတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာၿပီဆုိရင္ အဲဒီ အစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္ဖုိ႕ (အထူးသျဖင့္ ၁၆၊ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕) အလြန္ခက္ခဲပါတယ္။ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ငါက ေခြးျဖစ္ေနမလားဆုိတဲ့ အခ်င္းခ်င္း ဖိအား (peer pressure) အျပင္ မိဘေဆြမ်ိဳး အသုိင္းအ၀ုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားကုိပါ ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ သတိထားဖုိ႕က အဲဒီ အသိုင္းအ၀ုိင္း ကုိယ္တုိင္ကပါ မေသခ်ာမႈရဲ႕ တြန္းအား၊ အစဥ္အလာရဲ႕ ဖိအားေတြကုိ ခံစားခဲ့/ေနရ တာျဖစ္ပါတယ္) ပုိၿပီး ဆုိးသြားေစတာက ျမန္မာ့လူ႕အသိုက္အ၀န္းမွာ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ အလုိကုိ ဆန္႕က်င္ရျခင္းကလဲ အလြန္တရာမွ ခက္ခဲေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ ဒီအစဥ္အလာဟာ တည္တံ့ေနပါတယ္။

စာရႈသူ မိတ္ေဆြမ်ား စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ သူ႕အေနနဲ႕ ဘာမွန္းေသေသခ်ာခ်ာမသိတဲ့ (အနာဂါတ္မွာ သူ႕ရဲ႕ ရြယ္တူေတြထက္ ဘ၀အဆင့္အတန္း နိမ့္ေကာင္း နိမ့္ေနမဲ့) အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းကုိ သူခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ မိသားစုရဲ႕ ဆႏၵနဲ႕ ဆန္႕က်င္ၿပီး (တခ်ိဳ႕ေသာသူေတြရဲ႕ အဟားခံၿပီး) ေရြးခ်ယ္မလား၊ သူ႕အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ တူတူပဲ လမ္းရုိးကုိ လုိက္လုိ႕ ၀င္ေငြ အထုိက္အေလ်ာက္ေကာင္းတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းကုိ ေရြးခ်ယ္မွာလား။ အေျဖက ရွင္းလင္းလွပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ဆရာ၀န္ ပြဲစား၊ ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ၊ ဆရာ၀န္ မင္းသား၊ ဆရာ၀န္ အဆုိရွင္ စတာေတြ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ ေဆးကုသျပဳစုမႈကုိ မခံစားရတဲ့ လူသားေတြအတြက္ေရာ၊ မလုိအပ္ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ေငြကုန္ခံ သင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ သူတုိ႕အတြက္ေရာ၊ တကယ္ေဆးကုခ်င္ရက္နဲ႕ သူတုိ႕ကုိ ေနရာေပးလုိ႕ တျခား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကုိ သင္ၾကားလုိက္ရတဲ့ (အမွတ္နိမ့္တဲ့) လူငယ္ေတြအတြက္ေရာ နစ္နာလွပါတယ္။ ဒီလုိနစ္နာမႈေတြ မျဖစ္ေပၚရေအာင္လုိ႕ အစဥ္အလာကို ေတာ္လွန္ျခင္းဆုိင္ရာ သီအုိရီမ်ားကုိ အသံုးခ်ျခင္းနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ား အပုိင္း ၂ မွာ တင္ျပမွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္ နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါတယ္။

အစဥ္အလာ တစ္ခုကုိ ေတာ္လွန္ရာ၀ယ္ ၂။

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ားကုိ ေရးမလုိ႕ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အစဥ္အလာ တစ္ခုကုိ ေတာ္လွန္ရာ၀ယ္ အပုိင္း ၂ ကုိ မေရးရေသးမွန္း သတိရသြားပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အိပ္မက္ေပ်ာက္တဲ့ လူငယ္ေတြအေၾကာင္း မေျပာခင္ သေဘာတရား (Theory) ပုိင္းဆုိင္ရာ အုတ္ျမစ္ခ်တဲ့အေနနဲ႕ အစဥ္အလာ တစ္ခုကုိ ေတာ္လွန္ရာ၀ယ္ အပုိင္း ၂ ကုိ အရင္ေရးလုိက္ရပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စာတမ္းငယ္မ်ားမွာ စာေရးသူအေနနဲ႕ ရူးသြပ္မုိက္မဲ (ၿပီး ကုန္က်စရိတ္မ်ား) တဲ့ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရာမွာ ေတာ္လွန္တဲ့လူေတြအေနနဲ႕ စာအုပ္ႀကီးသမား ျဖစ္မေနဖုိ႕၊ အသိဥာဏ္နဲ႕ အသိစိတ္ ရွိဖုိ႕ လုိအပ္တယ္လုိ႕ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ယခု ဒီစာတမ္းငယ္မွာ ရူးသြပ္မုိက္မဲတဲ့ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ဖုိ႕ ဘယ္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိမလဲ၊ ဘယ္သူေတြက ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ကုိင္ရမွာလဲနဲ႕ အဲဒီလူေတြမွာ အသိဥာဏ္နဲ႕ အသိစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္ကုိင္ရမလဲဆုိတာကုိ အႀကံျပဳတင္ျပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူအေနနဲ႕ အဆုိျပဳတင္ျပခ်င္တာကေတာ့ အစဥ္အလာ တစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ အဲဒီအစဥ္အလာကုိ ဆက္ခံပုိင္ခြင့္ရွိသူ/ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရွိသူေပၚမွာ လံုး၀ မူတည္ေနပါတယ္။ အဲဒီအစဥ္အလာကုိ လက္ဆင့္ကမ္း လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရွိသူက ေခါင္းမာစြာနဲ႕ အစဥ္အလာကုိ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ထားမယ္ဆုိရင္ အဲဒီအစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္လုိ႕ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာခဲ့တဲ့ ဥပမာေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ေမ်ာက္နဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြကုိယ္တုိင္ အသိစိတ္၊ အသိဥာဏ္ျဖစ္ေပၚမွသာ အစဥ္အလာဆုိးေတြဟာ ရပ္တန္႕သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအဆုိကေန ေကာက္ခ်က္ခ် တင္ျပခ်င္တာကေတာ့ အစဥ္အလာဆုိးတရပ္ကုိ ဆက္ခံသူမဟုတ္ၾကသူမ်ားအေနနဲ႕ ေတာ္လွန္ ေျပာင္းလဲခ်င္တယ္ဆုိရင္ အစဥ္အလာကုိ ဆက္ခံတဲ့သူထံမွာ အသိစိတ္၊ အသိဥာဏ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ အထူး အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒီလုိမဟုတ္ပဲ ဖိအားေပး ေျပာင္းလဲေစျခင္းဟာ ေခြးၿမီးေတာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္တဲ့ အက်ိဳးရလဒ္သာ ရရွိေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေမ်ာက္ေတြကုိ ႀကိဳးခ်ည္ထားလုိ႕ ငွက္ေပ်ာသီးယူဖုိ႕ ႀကိဳးစားတဲ့ ေမ်ာက္ကုိ တုိက္ခုိက္ျခင္း မျပဳတာနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြကုိ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းနဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ (ဥပမာ ေက်ာင္းမွ ထုတ္ပယ္ျခင္း စသည္) သတ္မွတ္ထားလုိ႕ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြက တုတ္တျပက္၊ ဓားတျပက္နဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္ထားလုိ႕ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြအေပၚမွာ ေခ်ာက္မတြန္းတာဟာ မွန္ကန္ေကာင္းမြန္တဲ့ ေျဖရွင္းနည္းေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေတြဟာ ယာယီေျဖရွင္းနည္းေတြျဖစ္ၿပီး အစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲလုိ႕ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ (ႀကိဳးျပန္ေျဖေပးတာနဲ႕ ေမ်ာက္ေတြ ရန္ျဖစ္ကုန္မွာ ျဖစ္သလုိ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ သုိ႕မဟုတ္ ရန္လုိတဲ့ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြ လစ္တာနဲ႕ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြလဲ ဗရုတ္ျပန္က်မွာ ျဖစ္ပါတယ္။)

အစဥ္အလာေဟာင္းကုိ ဖက္တြယ္ေနသူေတြ အသိစိ္တ္နဲ႕ အသိဥာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာဖုိ႕ အေျခအေန ၂ ရပ္လုိပါတယ္။ ပထမဆံုးကေတာ့ သူတုိ႕ဟာ စာအုပ္ႀကီးသမား ျဖစ္မေနဖုိ႕ လုိပါတယ္ (တင္ျပခဲ့ၿပီး)။ ေနာက္အေျခအေနတစ္ရပ္ကေတာ့ ပညာေပးမႈ (Education) ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပညာေပးတယ္ဆုိတာ သမားရုိးက် သခ်ၤာ၊ အဂၤလိပ္စာ စသျဖင့္ ေက်ာင္းမွာ သင္ၾကားတာမဟုတ္သလုိ မွတ္ၿပီလားကြ ဆုိတဲ့ ဗန္းစကားအနက္နဲ႕ ၀ုိင္းသမလုိက္တာကုိ ေျပာတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အေျခအေနကုိ ၿခံဳငံုသိျမင္လာႏုိင္ေအာင္ ပုိမုိႀကီးမားတဲ့ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္မ်ားကုိ ရႈျမင္လာႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္တာကုိ ရည္ညႊန္းပါတယ္။ ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ဥပမာ ၂ ရပ္မွာ ေမ်ာက္ေတြဟာ ပထမအေျခအေနနဲ႕ မျပည့္စံုပါဘူး။ (စဥ္းစား ဆင္ျခင္ဥာဏ္မရွိတဲ့ တယူသန္ စာအုပ္ႀကီးသမားေတြနဲ႕ တူပါတယ္။) တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ပထမအေျခအေနနဲ႕ ျပည့္စံုေကာင္းျပည့္စံုႏုိင္ပါတယ္။ ဒုတိယအေျခအေန ရွိလာဖုိ႕အတြက္ကေတာ့ ပထမအေျခအေနနဲ႕ ျပည့္စံုဖုိ႕ လုိအပ္တဲ့အျပင္ ခ်ည္းကပ္ပံုနည္းလမ္း မွန္ကန္ထိေရာက္ဖုိ႕လဲ လုိအပ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ အစဥ္အလာကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလုိသူေတြ သတိထား ႀကံဆၾကရမဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ကိစၥျဖစ္ၿပီး အမွားမခံပါဘူး။

ေက်ာင္းသားဥပမာကုိ ျပန္ၾကည့္ရေအာင္။ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ေက်ာင္းသားႀကီးေတြကုိ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲ အားလံုးလာၾကဆုိၿပီး (မလာ မေနရ၊ မလာလွ်င္ စာေမးပြဲခ်မည္ စသည္ျဖင့္) ထည့္ထားလုိက္ၿပီး ၃ နာရီတိတိ လူ ၃ ေယာက္ေျပာင္းၿပီး ေခ်ာက္ခ်ျခင္းဟာ မေကာင္းေၾကာင္း ဘာသာေရး၊ ယုတၱိေဗဒ၊ ဒႆနိက အျမင္မ်ားျဖင့္ ဆံုးမ ေဟာေျပာမည္ဆုိပါက ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားတြင္ အသိဥာဏ္၊ အသိစိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚၿပီး အျမင္မွန္ရကာ ေခ်ာက္ခ်မႈမ်ား လံုး၀ ပေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္ ... ဟု မထင္မွတ္ပါႏွင့္။ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ကာ ပုိဆုိးလာမည္မွာ မုခ်ပင္ျဖစ္သည္။ ဒီေနရာတြင္ ေမးစရာ ရွိလာသည္မွာ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ျခင္းသည္လဲ နည္းလမ္းမွန္ မဟုတ္၊ ေဟာေျပာဆံုးမျခင္းသည္လဲ နည္းလမ္းမွန္ မဟုတ္ဟု ဆုိပါက ဘယ္ဟာ ဘယ္သင္းသည္ နည္းလမ္းမွန္ ျဖစ္ပါသနည္း။

ထုိေမးခြန္း၏ အေျဖသည္ ျပႆနာ၏ အတိမ္အနက္၊ အစဥ္အလာ၏ သမုိင္းေၾကာင္း၊ ေပၚေပါက္လာရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္၊ အႏွစ္သာရတုိ႕ ေပၚမူတည္၍ ကိစၥတရပ္ႏွင့္ တရပ္ ကြဲျပားျခားနားေလသည္။ အခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားတြင္ ျပႆနာကုိ ေလ့လာဆန္းစစ္ရ လြယ္ကူေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ နက္နဲခက္ခဲသည္။ တဖန္ အစဥ္အလာကုိ ထိန္းသိမ္းခြင့္ရွိသူမ်ား အနက္တြင္မွ အသိပညာေပးျခင္းကုိ လုိလားသူႏွင့္ မလုိလားသူ ႏွစ္စု ကြဲေနျပန္ေသာအခါ (အျပင္ေလာကတြင္ အဆန္းမဟုတ္) အသိ ပညာေပးသည့္ နည္းလမ္းသည္ ပုိမုိရႈပ္ေထြးသြားေလေတာ့သည္။

စာေရးသူ၏ ယခုအခ်ိန္ထိ တင္ျပခ်က္မ်ားကုိ အေျခခံ၍ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရန္အတြက္ မူေဘာင္ (Framework) တစ္ရပ္ကုိ ခ်မွတ္ႏုိင္ပါသည္။ ရူးသြပ္မုိက္မဲေသာ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရန္အတြက္ ၄င္းအစဥ္အလာကုိ ထိန္းသိမ္းခြင့္ ရွိသူကုိ ေဖာ္ထုတ္ပါ။ အစဥ္အလာကုိ ထိန္းသိမ္းခြင့္ ရွိသူသည္ မိမိ သုိ႕မဟုတ္ မိမိဘက္သား ျဖစ္ပါက အသိစိတ္ ကုိေမြးၿပီး ရပ္တန္႕ပစ္ပါ။ မိမိ သို႕မဟုတ္ မိမိဘက္သား မဟုတ္ပါက ထုိသူသည္ စာအုပ္ႀကီးသမား ဟုတ္မဟုတ္ (အသိပညာေပးမႈကုိ လုိလားသူ ဟုတ္မဟုတ္) ေလ့လာဆန္းစစ္ပါ။ ပညာေပးမႈကုိ လုိလားသူ မဟုတ္ပါက လုိလားလာေအာင္ တနည္းနည္းျဖင့္ ေသြးေဆာင္ စည္းရံုးပါ။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္အေနႏွင့္ ပညာေပးမႈကုိ လက္ခံၿပီဆုိပါက အသိဥာဏ္၊ အသိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ႀကိဳးပမ္း ပညာေပးၿပီး အစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္ရန္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူ၏ ကုိယ္ပုိင္အျမင္အရ ပညာေပးႏုိင္ရန္ စည္းရံုးျခင္းႏွင့္ ပညာေပးရသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ထေျမာက္ေအာင္ ပညာေပးျခင္းတုိ႕သည္ အစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္ျခင္း မူေဘာင္တြင္ အခက္ခဲဆံုး အဆင့္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆုိလွ်င္ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရာ၌ အစဥ္အလာကုိ ဆက္ခံသူသည္ အခရာပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသူသည္ စာအုပ္ႀကီးသမား မျဖစ္ရန္လုိအပ္ၿပီး အသိပညာေပးမႈကုိ လုိလားရမည္။ သို႕မွသာ အစဥ္အလာကုိ ေတာ္လွန္ရန္ လုိအပ္ေသာ အသိဥာဏ္ႏွင့္ အသိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ အသိဥာဏ္၊ အသိစိတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာရန္ အသိပညာေပးျခင္းကိစၥအား ခ်ည္းကပ္လုပ္ေဆာင္ပံုသည္ ေအာင္ျမင္မႈကုိ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏုိင္သည္ဟု တင္ျပရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။

ရူးသြပ္မုိက္မဲေသာ အစဥ္အလာမ်ားကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ေတာ္လွန္ႏုိင္ၾကပါေစ။

NUTS နဲ႕ ပတ္သက္သမွ်

ေျမပဲေစ့၊ သီဟုိဠ္ေစ့၊ ဗာဒံေစ့ စတဲ့ အေစ့အဆန္ေတြ အေၾကာင္း စာတမ္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ ဗန္းစကား အနက္နဲ႕ ငတံုးငအေတြရဲ႕အေၾကာင္း စာတမ္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီစာတမ္းငယ္မွာ စာေရးသူအေနနဲ႕ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ NUTSေတြအေၾကာင္းကုိ ေျပာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အရင္ စာတမ္းငယ္မွာ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ဖုိ႕အတြက္ အသိဥာဏ္နဲ႕ အသိစိတ္လုိအပ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရာမွာ အဓိက အတားအဆီးကေတာ့ NUTS ပဲ ျဖစ္ပါတယ္လုိ႕ Creative နည္းပညာလုပ္ငန္းက အမႈေဆာင္ အရာရွိခ်ဳပ္ (CEO) ဆင္ေ၀ါင္ဟူးက အခုိင္အမာ ျငင္းခ်က္ ထုတ္ထားပါတယ္။ ေနာက္တဖန္ စင္ကာပူ အမ်ိဳးသား တကၠသုိလ္က တြဲဖက္ပါေမာကၡ ဖရန္စစ္ယုိးကလဲ စြန္႕ဦးတည္ထြင္ လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖုိ႕ အေရးအႀကီးဆံုး လုိအပ္ခ်က္က NUTSျဖစ္မေနဖုိ႕ပဲ ျဖစ္တယ္လုိ႕ စာေရးသူကုိ ေျပာဖူးပါတယ္။ သူတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးေျပာတဲ့ NUTSေတြကအေစ့အဆန္ေတြမဟုတ္သလုိ ငတံုးငအေတြကုိ ရည္ညႊန္းေနတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။

NUTS ဆုိတာ No-U-Turn-Syndrome (ဂ ငယ္ေကြ႕ မေကြ႕ေသာ ေရာဂါလကၡဏာစု) ကုိဆုိလုိပါတယ္။ အဲဒီစကားစုရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ကုိ နားလည္ႏုိင္ဖုိ႕ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုနဲ႕ စင္ကာပူႏုိင္ငံတုိ႕ရဲ႕ လမ္းအမွတ္အသားမ်ားကုိ အရင္ဆံုး သိရွိဖုိ႕ လုိအပ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာ ဂ ငယ္ေကြ႕ မေကြ႕ရတဲ့ ေနရာမ်ားမွာ ဂ ငယ္ေကြ႕ မေကြ႕ရဆုိတဲ့ လမ္းညႊန္ အမွတ္အသားမ်ားကုိ အာဏာပုိင္မ်ားက ထားရွိေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာေတာ့ အေမရိကန္နဲက ေျပာင္းျပန္ ဂ ငယ္ေကြ႕ ေကြ႕ႏုိင္သည္ဆုိတဲ့ အမွတ္အသားကုိ အသံုးျပဳပါတယ္။ သခ်ၤာနည္းအရ ေျပာရရင္ အဲဒီနည္းလမ္းႏွစ္ခုဟာ တူတူပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ (ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အစီအစဥ္၊ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးကုိ စာရင္းေရးခ်လုိ႕ မရႏုိင္တဲ့) တကယ့္ လက္ေတြ႕ ဘ၀မွာေတာ့ မတူပါဘူး။

NUTS စြဲကပ္ေနတဲ့ စာအုပ္ႀကီးသမား တစ္ေယာက္ဟာ စည္းကမ္း၊ အစဥ္အလာတစ္ခုရဲ႕ မူလအေၾကာင္းရင္းကုိ သိရွိနားလည္ျခင္း မရွိပါဘူး။ သူသိတာက သူ႕ရဲ႕ စာအုပ္ႀကီးထဲမွာ ေရးသားထားတဲ့ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအတုိင္းပဲ လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ဖုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျခအေန (ဒါမွမဟုတ္ အထူးအေျခအေန တစ္ရပ္) အရ စည္းကမ္း၊ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ဟာ မလုိအပ္ေတာ့ရင္ေတာင္မွ သူတုိ႕ဟာ စာအုပ္ႀကီးအတုိင္းပဲ ေဆာင္ရြက္ၿပီး အစဥ္အလာကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆင္ေ၀ါင္ဟူးရဲ႕ ဥပမာတစ္ခုကုိ ျပန္ေျပာင္းတင္ျပပါမယ္။ Creative နည္းပညာလုပ္ငန္းရဲ႕ သံုးစြဲသူ ပံ့ပုိးမႈ ဌာန (CSD - Customer Service Department) မွာ အသံကဒ္ ၀ယ္ယူသူေတြအေနနဲ႕ အသံကဒ္ကုိ ေမာင္းႏွင္တဲ့ အေပ်ာ့ထည္စီဒီ (Soundcard Driver Software CD) ကုိ အပုိ တစ္ေကာ္ပီ ထပ္ေဆာင္း ရယူခ်င္ရင္ စင္ကာပူ ေဒၚလာ ၁၅ေဒၚလာ ေပးရမယ္လုိ႕ စည္းကမ္းခ်က္ ခ်မွတ္ထားပါတယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ နေမာ္နမဲ့နဲ႕ စီဒီကုိ ေဖ်ာက္ပစ္တဲ့ (ေကာင္းေကာင္း သိမ္းေလ့မရွိတဲ့) သံုးစြဲသူေတြကုိ ေထာက္ပံ့တဲ့ စရိတ္ ကာမိေအာင္လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ေန႕မွာေတာ့ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ ၀ယ္ယူသြားတဲ့ အသံကဒ္ဘူးထဲမွာ မူလ စီဒီျပား ပါမသြားပဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီ သူဟာ အသံကဒ္ ေမာင္းႏွင္တဲ့ အေပ်ာ့ထည္ပါ၀င္တဲ့ စီဒီတစ္ခ်ပ္ကုိ သံုးစြဲသူ ပံ့ပုိးမႈ ဌာနကုိ လာေရာက္ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ အပုိေကာ္ပီအတြက္ ပုိက္ဆံေတာင္းခံတဲ့ အခါမွာေတာ့ မဟုတ္မခံစိတ္ဓာတ္နဲ႕ သံုးစြဲသူက ပုိက္ဆံထပ္ေပးဖုိ႕ ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။ အတုိခ်ံဳးရရင္ သူမေက်နပ္တဲ့အတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပႆနာရွာရာမွာ Creative နည္းပညာလုပ္ငန္းအေနနဲ႕ ၁၅ေဒၚလာရဲ႕ အဆေပါင္းမ်ားစြာ နစ္နာဆံုးရႈံးခဲ့ပါတယ္။

ဆင္ေ၀ါင္ဟူးက အထက္ပါျဖစ္ရပ္အတြက္ NUTS ကုိ အျပစ္ပံုခ်ခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕ အဆုိအရ တကယ္လုိ႕ သံုးစြဲသူ ပံ့ပုိးမႈ ဌာနက ၀န္ထမ္းေတြအေနနဲ႕ စာအုပ္ႀကီးအတုိင္း မဟုတ္ပဲ ၁၅ေဒၚလာေတာင္းခံျခင္းရဲ႕မူလအေၾကာင္းရင္း (နေမာ္နမဲ့ သံုးစြဲသူမ်ားကုိ ေတာင္းခံသည္) ကုိသာ သိနားလည္ခဲ့ၿပီး အထက္ ေဖာ္ျပပါ ျဖစ္ရပ္ဟာ အထူးျဖစ္ရပ္ (ထုတ္ပုိးမႈဌာနရဲ႕ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရျခင္း)ျဖစ္တယ္၊ စီဒီဖုိး တစ္ေဒၚလာကုိ မေတာင္းခံသင့္ဘူးလုိ႕ စာအုပ္ႀကီးထဲက ေဖာက္ထြက္ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္ခဲ့ရင္ ဒီလုိ နစ္နာမႈမ်ိဳး ျဖစ္လာစရာမရွိဘူးလုိ႕ သံုးသပ္ျပခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္NUTS ရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ အရာတစ္ခု လုပ္သင့္/မလုပ္သင့္၊ သင့္ေလ်ာ္/မသင့္ေလ်ာ္ကုိ အစဥ္အလာအရ လုပ္ေလ့ရွိ/မရွိနဲ႕ လုပ္ခြင့္ရွိသည္လုိ႕ အတိအလင္း ေၾကညာထားျခင္း ရွိ/မရွိနဲ႕ပဲ ခ်ိန္ထုိး ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမ် ထြက္ေပၚလာေနတဲ့ အသစ္အသစ္ေသာ စိန္ေခၚမႈေတြ၊ ျပႆနာေတြနဲ႕ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ ဆံုးျဖတ္ဖုိ႕ လုိအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ NUTS ရွိတဲ့လူဟာ သူ႕ရဲ႕ လက္စြဲေတာ္ စာအုပ္ႀကီးကုိ သြားလွန္ၾကည့္ပါတယ္။ စာအုပ္ႀကီးထဲမွာ မပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အသစ္အဆန္းေတြကုိ NUTS ရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ဟာ အၿမဲပဲ ျငင္းပယ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ ေခတ္နဲ႕အညီ ရင္ေဘာင္တန္း အမီလုိက္ႏုိင္ျခင္း မရွိပဲ ေခတ္ေဟာင္းက စာအုပ္ႀကီးနဲ႕အတူ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့တာပါပဲ။ (ဆံုးရႈံးနစ္နာမႈေတြလဲ ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိပါတယ္။)

ဒါေပမဲ့ စာေရးသူက အစဥ္အလာ အားလံုးကုိ ေဖာက္ထြက္ဖ်က္ဆီးၾက၊ စည္းကမ္းေတြကုိလဲ မလုိက္နာၾကနဲ႕ လုိ႕ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အစဥ္အလာတစ္ရပ္၊ စည္းကမ္းတစ္ခုရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းဟာ ဆီေလ်ာ္မႈ ရွိေနေသးတယ္ဆုိရင္ အဲဒီ အစဥ္အလာ၊ စည္းကမ္းကုိ က်င့္သံုး၊ လုိက္နာရမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မူလ အေၾကာင္းရင္းကလဲ ေခတ္နဲ႕ မဆီေလ်ာ္၊ မေလ်ာ္ညီ၊ အစဥ္အလာကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႕လဲ ကုန္က်စရိတ္မ်ား (နစ္နာမႈေတြ ရွိလာမယ္) ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီ အစဥ္အလာဟာ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့အတြက္ ဖက္တြယ္မထားဖုိ႕ လုိပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါကုိ သိျမင္ႏုိင္ဖုိ႕ (ေတာ္လွန္ဖုိ႕ လုိအပ္တဲ့ အသိဥာဏ္ကုိ ရရွိႏုိင္ဖုိ႕) ကေတာ့ NUTS စြဲကပ္မေန (စာအုပ္ႀကီးသမား ျဖစ္မေန) ဖုိ႕ လုိပါလိမ့္မယ္။

ရူးသြပ္မုိက္မဲတဲ့ အစဥ္အလာေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ တုိးတက္ ျဖစ္ထြန္းဖုိ႕အတြက္ အဓိက အတားအဆီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအစဥ္အလာေတြကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႕ ခက္ခဲေအာင္ ျပဳလုပ္ေနတာကေတာ NUTS ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတုိ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွ မသိနားမလည္တဲ့ NUTS စြဲကပ္ေနသူ စာအုပ္ႀကီးသမားမ်ားကုိ အသိေပး ရွင္းလင္းၿပီး ရူးသြပ္တဲ့ အစဥ္အလာမ်ားကုိ ေတာ္လွန္ဖုိ႕ကေတာ့ အသိဥာဏ္ျမင့္မားသူ စာရႈသူတုိ႕ရဲ႕ တာ၀န္တစ္ရပ္လုိ႕ ေျပာရင္လဲ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္မုိ႕ စာရႈသူ အေဆြတုိ႕အေနနဲ႕ NUTS စြဲကပ္ေနသူေတြကုိ ေဖးကူရွင္းျပရင္းနဲ႕ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ အစဥ္အလာေတြကုိ ေဖာက္ထြက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရရွိႏုိင္ၾကပါေစလုိ႕ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလုိက္ရပါတယ္။

အစဥ္အလာ တစ္ခုကုိ ေတာ္လွန္ရာ၀ယ္။

ေလွာင္အိမ္တစ္ခုထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီး တလံုးကုိ ႀကိဳးနဲ႕ (ယူလုိ႕မလြယ္ေအာင္) တန္းလန္း ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး အဲဒီ ငွက္ေပ်ာသီးေအာက္မွာ (တက္ယူႏုိင္ဖုိ႕)ေလွခါးတစ္စင္း ေထာင္ထားပါတယ္။ ေနာက္ အဲဒီေလွာင္အိမ္ထဲကုိ ေမ်ာက္ ၅ေကာင္ကုိ ထည့္ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီ ေမ်ာက္ ၅ေကာင္ထဲက တစ္ေကာင္က ေလွခါးေပၚတက္ၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးကုိ ယူပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိ ယူတဲ့အခါမွာ (ႏွစ္သက္စရာမေကာင္းတဲ့)ေရေအးနဲ႕ ေမ်ာက္အားလံုးကုိ ဖ်န္းပါတယ္။ ခဏေလးေနေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္က ငွက္ေပ်ာသီးကုိ တက္ယူျပန္ေရာ။ ယူတာနဲ႕ ေရေအးကလဲ ဖ်န္းတာပဲ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူဖုိ႕ ႀကိဳးစားတုိင္း အဲဒီေမ်ာက္ကုိ က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ေတြက ၀ုိင္းေဆာ္ၾကပါေတာ့တယ္။

ေရေအးကုိ မဖ်န္းေတာ့ပါဘူး။ ေမ်ာက္တေကာင္ကုိ လဲလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေမ်ာက္အသစ္က ေသခ်ာေပါက္ ငွက္ေပ်ာသီးကုိ တက္ယူဖုိ႕ ႀကိဳးစားပါေလေရာ။ အဲဒီမွာ က်န္တဲ့ ေမ်ာက္ ၄ေကာင္က သူ႕ကုိ ၀ုိင္းႏႊာပါေလေရာ။ သူလဲ ေနာက္က်ေတာ့ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးယူရင္ ဒီလုိအတီးခံရမွန္း။

အဲဒီေမ်ာက္ သေဘာေပါက္သြားအၿပီးမွာ ေနာက္ေမ်ာက္တေကာင္ကုိ လဲပါတယ္။ သူလဲ ဘုမသိ ဘမသိနဲ႕ အတီးခံရတာပဲ။ အဲဒီမွာ အံ့အားသင့္ဖုိ႕ေကာင္းတာက ခုနက ဘုမသိ ဘမသိ အတီးခံရတဲ့ေကာင္ကလဲ ေရေရလည္လည္ ၀င္ႏႊာေနတာပါပဲ။ ဆန္းတယ္ေနာ္။ ေနာက္ အဲဒီ ဒုတိယလဲတဲ့ ေမ်ာက္ သေဘာေပါက္သြားအၿပီးမွာ တတိယတေကာင္ကုိလဲပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ ေမ်ာက္ ၅ေကာင္လံုး လဲၿပီးသြားတယ္။

၅ေကာင္ေျမာက္ေမ်ာက္ကုိ လဲလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ ေမ်ာက္ ၄ေကာင္က ငွက္ေပ်ာသီးယူရင္သာ ၀င္၀င္တီးေနတာ၊ ဘာေၾကာင့္ တီးရမွန္း တစ္ေကာင္မွ သိၾကတာမဟုတ္ဘူး။ (ေရေအးနဲ႕ ဖ်န္းတဲ့အေၾကာင္းကုိ မသိၾကဘူး) ဒါေပမဲ့လဲ တီးတာပဲ။ ဘယ္သူမွ တက္မယ္မလုပ္နဲ႕။ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႕ကုိ တီးတာ။ ဒီစာတမ္းငယ္မွာ ကၽန္ေတာ္ေဆြးေႏြးမဲ့ အစဥ္အလာဆုိတာ အဲဒါပါပဲ။

(ဆရာ) သိပၸၸံေမာင္၀၊ (ဆရာ) ဇ၀န အစရွိတဲ့ ေရွးတုန္းက (တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေနာက္ခံ) ၀တၴဳေတြမွာ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြကုိ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြက ၀ုိင္း၀န္း ေခ်ာက္ခ်ၾကပါတယ္။ ကၽန္ေတာ္ဆက္ေတြးမိတာက အဲဒီေခ်ာက္ခ်ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ တခ်ိန္ကလဲ ေက်ာင္းသားသစ္ (ဂ်ဴနီယာ) အျဖစ္နဲ႕ ပုိၿပီး ေစာတဲ့ (စီနီယာက်တဲ့)ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေခ်ာက္ခ်တာကုိ ခံခဲ့ရဖူးမွာပါပဲ။ သူတုိ႕အဲဒီလုိ ေခ်ာက္ခ်ခံရတာကုိ ႏွစ္သက္ၾကသလား။ မႏွစ္သက္ၾကဘူးဆုိရင္ ကုိယ္ေက်ာင္းသားေဟာင္း (စီနီယာ)ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ေက်ာင္းသားသစ္ (ဂ်ဴနီယာ)ေတြကုိ ဘာလုိ႕ ေခ်ာက္ခ်ၾကသလဲ။

အေျဖကေတာ့ ပရုိင္းမိတ္အားလံုး (ေမ်ာက္၀ံ၊ လူ၀ံ၊ ေမ်ာက္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ လူ) ရဲ႕ အရည္အေသြးတစ္ခု ျဖစ္ပံုရတဲ့ အစဥ္အလာကုိ လုိက္နာလုိျခင္းေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေျပာမုိ႕သာ ေျပာေနတာပါ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလာကမွာရွိတဲ့ လူတုိင္းလုိလုိ အေၾကာင္းရင္းကုိ နားမလည္ပဲနဲ႕ ရူးသြပ္တဲ့ အစဥ္အလာကုိ (လုပ္ေနက်မုိ႕လုိ႕ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕) လုိက္နာေနၾကတာပါပဲ။ ဒီစာတမ္းငယ္မွာ ရူးသြပ္မုိက္မဲတဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုကုိ ဆန္႕က်င္ေတာ္လွန္ဖုိ႕ ဘာေတြလုိမလဲဆုိတာကုိ အဆုိျပဳတင္ျပမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဆုိျပဳခ်က္ေတြဟာ အမွန္တရားနဲ႕ နီးစပ္မႈရွိ^မရွိကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကဖုိ႕ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

ပထမဆံုး လုိအပ္ခ်က္ကေတာ့ အဆင့္ျမင့္မားတဲ့ အသိဥာဏ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တမ်ိဳး စကားလံုး လွည့္ေျပာင္းသံုးရမယ္ဆုိရင္ ရူးသြပ္မုိက္မဲတဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုကုိ ေတာ္လွန္ ဆန္႕က်င္ဖုိ႕အတြက္ ဒီအစဥ္အလာရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းကုိ နားလည္၊ အဲဒီအေၾကာင္းရင္းဟာ ဆီေလ်ာ္မႈ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ကုိ ရရွိၿပီး ဒီအစဥ္အလာဟာ မလုိအပ္ေတာ့ဘူးလုိ႕ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ သိရွိႏုိင္မဲ့ လူတစ္စု လုိအပ္ပါတယ္။ အေပၚက ဥပမာမွာ ေနာက္မွ ေရာက္လာတဲ့ ေမ်ာက္ေလးေကာင္သာ (၁) ဒီလုိ ငွက္ေပ်ာသီးယူတုိင္း ၀ုိင္းတုိက္ခုိက္တာဟာ ေရေအးနဲ႕ ဖ်န္းခံရမွာမုိ႕ ကာကြယ္တာျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းရင္း (၂)ေရေအးနဲ႕ ဖ်န္းပက္ျခင္း ခံရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္နဲ႕ (၃) ဆက္လက္ ကာကြယ္ဖုိ႕ မလုိအပ္ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိဥာဏ္မ်ားသာ ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ ၀ုိင္း၀န္း တုိက္ခုိက္တာကုိ ရပ္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေကာင္း ႀကိဳးစားမွာ ျဖစ္တယ္။

ဒုတိယ လုိအပ္ခ်က္ကေတာ့ ပရုိင္းမိတ္သာသာ စိတ္ဓာတ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ လက္စားေခ်လုိျခင္းနဲ႕ ပံုစံခ်င္း ဆင္ဆင္တူတဲ့ စိတ္ဓာတ္တမ်ိဳးကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႕ သူ႕ထက္ အဆင့္ျမင့္မားတဲ့ အသိစိတ္ရွိဖုိ႕ လုိအပ္ပါတယ္။ စကားေျပ ျပန္ျပရရင္ အထက္ပါ အသိဥာဏ္အျပင္ ငါလဲ တလွည့္ျပန္လုပ္ၿပီး အစဥ္အလာကုိ ထိန္းသိမ္းလုိက္မဟဲ့ဆုိတဲ့ ခပ္ရုိင္းရုိင္း အသိစိတ္မ်ိဳးကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ထားၿပီး ဒီအစဥ္အလာဟာ ရူးသြပ္ (ၿပီး မလုိအပ္ေတာ့) တဲ့အတြက္ ငါေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြကုိ လက္ဆင့္မကမ္းသင့္ဘူး၊ ရပ္ပစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အသိစိတ္လုိအပ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဥပမာမွာ ဒီလုိေခ်ာက္ခ်တာဟာ လူယဥ္ေက်းေတြ မလုပ္သင့္တဲ့ ကိစၥရပ္မုိ႕လုိ႕ ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ ဆက္မလုပ္ေအာင္ ကုိယ္တုိင္က သူတုိ႕ကုိ ေခ်ာက္မခ်ပဲ (သူတုိ႕ကုိ နမူနာျပ သင္မေပးပဲ) ကုိယ့္လက္ထက္မွာ ရပ္လုိက္ဖုိ႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိအပ္ခ်က္ႏွစ္ခု (အသိဥာဏ္နဲ႕ အသိစိတ္) ဟာ ကၽန္ေတာ္တုိ႕ ဦးတည္ခ်င္တဲ့ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိ လူသားဆန္ေသာ လူသား အဖြဲ႕အစည္းကုိ တည္ေဆာက္ရာမွာ အေရးပါပါတယ္။ (အထက္ပါ စကားရပ္တြင္ ပထမ လူသား ဆုိေသာ စကားလံုးသည္ သက္ရွိသတၲ၀ါျဖစ္ေသာ လူပီသစြာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမ်ား ဖံုးလႊမ္းေနေသာ အျပစ္မကင္းသည့္ ပံုမွန္လူသားမ်ားကုိ ရည္ညႊန္းၿပီး ဒုတိယ လူသားဆန္ ဆုိေသာ စကားလံုးမွာ တိရိစၦာန္မ်ားထက္ သာလြန္ေသာ စဥ္းစားဥာဏ္ရွိေသာ လူသားဆန္မႈကုိ ရည္ညႊန္းသည္။) အသိဥာဏ္မရွိရင္ အသိစိတ္မျဖစ္ေပၚႏုိင္သလုိ အသိစိတ္မပါတဲ့ အသိဥာဏ္ဟာလဲ ရူးသြပ္ မုိက္မဲေသာ အစဥ္အလာမ်ားကို မရပ္တန္႕ႏုိင္ပါ။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆုိေသာ္ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိလူသားဆန္သည့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကုိ တည္ေဆာက္ရန္ ရူးသြပ္မုိက္မဲေသာ အစဥ္အလာတစ္ရပ္ကုိ ေတာ္လွန္ရာ၀ယ္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေသာ အသိဥာဏ္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းေသာ အသိစိတ္တုိ႕ လုိအပ္ေၾကာင္း ခုိင္ခုိင္မာမာ အဆုိျပဳလုိပါသည္။ ေနာက္စာတမ္းငယ္(မ်ား)တြင္ အဆုိပါ လူသားမ်ားထက္ ပုိမုိလူသားဆန္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အေရးပါသည့္ အသိဥာဏ္ႏွင့္ အသိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုိအပ္ေသာ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အဆုိပါ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ကုိေမြးျမဴပ်ိဳးေထာင္ျခင္းတုိ႕ကုိ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။

လိင္အရ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းႏွင့္ ျမန္မာ့လူ႕အသုိက္အ၀န္း

တစံုတရာအရ (ဥပမာအားျဖင့္ အသက္အရြယ္၊ က်ားမ ႏွင့္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာေရးအရ) တစံုတဦး (သုိ႕မဟုတ္ လူတစ္စု) ကုိ အျခားသူမ်ားႏွင့္ အခြင့္အေရး တန္းတူမေပးျခင္းကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း (Discrimination) ဟု သံုးႏႈန္းေလ့ ရွိၾကသည္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း (Reverse Discrimination) ကုိမူ တစုံတခုအရ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းကုိ တားဆီး၊ ကာကြယ္ရန္အလုိ႕ငွာ ျပဌာန္းထားသည့္ (သုိ႕မဟုတ္ ဖန္တီး တည္ေဆာက္ထားသည့္ လုပ္ထံုး လုပ္နည္းမ်ား) ဥပေဒမ်ားေၾကာင့္ ယခင္က ပစားေပးခံရေသာ လူမ်ားစုအတြက္ အခြင့္အေရးမ်ား လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရေသာ အေျခအေနဟု အနက္ဖြင့္ေလ့ရွိပါသည္။

ျမန္မာ့လူ႕အသိုက္အ၀န္းဆုိသည္မွာ ျမန္မာမ်ား တန္ဖုိးထားၾကေသာ စံႏႈန္း၊ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ လက္ခံ လုိက္နာ က်င့္သံုးေသာ မည္သည့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကုိမဆုိ ရည္ညႊန္းပါသည္။ ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ျမန္မာ့လူ႕အသိုက္အ၀န္းအတြင္းတြင္ လိင္အရ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း၊ ၄င္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ လိင္အရ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း အေၾကာင္းကုိ ေဆြးေႏြးမည္ျဖစ္သည္။

တစံုတခုအရ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ယခင္က ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးျခင္း ရွိ/မရွိ စာေရးသူ မသိပါ။ အမွန္အားျဖင့္ဆုိလ်င္ (တစံုတခုအရ) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းကုိ နည္းပါးေစရန္ ဥပေဒတစ္ခု (သို႕မဟုတ္ ေရးခ်မထားေသာ ျပဌာန္းခ်က္မ်ား) ရွိတုိင္း ရွိတုိင္းတြင္ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း အနည္းႏွင့္ အမ်ား ရွိစၿမဲျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု အခ်ိဳ႕ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ေဒသခံ လူနီ (လူနည္းစု) ကုိ ကာကြယ္ရန္အတြက္ အလုပ္အကုိင္၊ ပညာသင္ယူခြင့္တုိ႕ကုိ အမွန္တကယ္ အရည္အခ်င္း မျပည့္စံုပဲ ေပးေလ့ရွိရာ အမွန္တကယ္ အရည္အခ်င္း ျပည့္စံုေသာ လူျဖဴမ်ားႏွင့္ (အခ်ိဳ႕ အာရွတုိက္သားမ်ား) အႏွိမ္ခံရသလုိ ျဖစ္ေလ့ရွိေလသည္။

ျမန္မာ့ လူ႕အသိုက္အ၀န္းတြင္ လိင္အရ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းသည္ ေပၚေပၚထင္ထင္ မရွိေခ်။ သုိ႕ရာတြင္ သုိ၀ွက္ေသာ ပံုစံျဖင့္ တည္ရွိလ်က္ရွိသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ အမ်ိဳးသားကုိ စာတတန္ ေပတတန္ျဖင့္ ခြဲျခား အခြင့္အေရး ေပးျခင္းမ်ိဳး မရွိေသာ္ျငား သတ္မွတ္ စံႏႈန္းမ်ားအရ ခြဲျခား ဆက္ဆံျခင္း အထုိက္အေလ်ာက္ရွိေလသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ အခ်က္အျပဳတ္ မကၽမ္းက်င္လ်င္ လူကဲ့ရဲ႕ ခံရႏုိင္ေသာ္လည္း အဆုိပါ အရည္အခ်င္းကုိ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးအေနႏွင့္ မရွိမျဖစ္ ပုိင္ဆုိင္ရန္မလုိေပ။ (ေျပာင္းျပန္ ဥပမာမွာ ကားျပင္ျခင္း၊ မီးလံုးလဲျခင္း စသည္)

ထုိ႕အျပင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ အားႏြဲ႕သူမ်ားအျဖစ္ ျမန္မာ့လူ႕အသိုက္အ၀န္းက သတ္မွတ္လုိက္ျခင္းျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ အမ်ိဳးသား ရင္ေဘာင္တန္း အလုပ္လုပ္ရာတြင္ အလုပ္မတြင္ေစပဲ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားကုိ က်ဆင္းေစႏုိင္ေသးသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အေျခအတင္ ျငင္းခုန္စရာမ်ား (သုိ႕မဟုတ္ အလုပ္တာ၀န္ ခြဲေ၀စရာမ်ား)ျဖစ္ေပၚလာပါက အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ဖက္ၿပိဳင္ရန္ျဖစ္သည့္ အေျခအေနသုိ႕ မည္သည့္ ေယာက်္ားသားမွ မေရာက္လုိၾက။ သုိ႕ျဖစ္ရကား ပင္ပန္းဆင္းရဲေသာ အလုပ္ေနရာမ်ားကုိ အမ်ိဳးသားတုိ႕ လုပ္ရသည္မွာ မ်ားေပသည္။ ပုိဆုိးသည္မွာ အခ်ိဳ႕ ပင္ပန္းေသာ အလုပ္မ်ားကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မလုပ္ႏုိင္သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အမ်ားစု အလုပ္မ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီး/အမ်ိဳးသား မေရြး လုပ္ကုိင္ႏုိင္ၾကသည္။ သုိ႕ရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လုပ္ေလ့မရွိေသာ အစဥ္အလာမဟုတ္သည့္ အလုပ္မ်ားကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လုပ္ကုိင္ေလ့မရွိ (ဥပမာအားျဖင့္ ေလွခါးျဖင့္ အေပၚသုိ႕တက္ကာ စာအုပ္ကဲ့သို႕ေသာ ေပါ့ပါးသည့္ ပစၥည္းမ်ား ယူျခင္း)။

အမ်ိဳးသမီးမ်ားကုိ အားႏြဲ႕သူမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း၏ ေနာက္အက်ိဳးဆက္တစ္ခုမွာ အမ်ားပုိင္ ပစၥည္းမ်ားကုိ ခြဲေ၀သံုးစြဲရာတြင္ (ဥပမာ ရထား၊ ကားထုိင္ခံုေနရာမ်ား)ေရးခ်မထားေသာ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးကုိ ေနရာေပးရျခင္းကုိ မွတ္ခ်က္မေပးလုိေသာ္လည္း သန္သန္မာမာ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား ၂ေယာက္တြင္ အၿမဲတမ္း အမ်ိဳးသမီးက ေနရာရေနျခင္း ႏွင့္ အထက္ကေျပာခဲ့ေသာ က်ား/မမေရြးသည့္ အလုပ္တခ်ိဳ႕ကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ျခင္းသည္ ယခု စာေရးသူ ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္ ေျပာဆုိလုိသည့္ လိင္အရ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း တစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။

အဆုိးရြားဆံုး ျပႆနာမွာ ဆူးက်ဖက္ေပါက္ ဖက္ေပါက္ဆူးက် ဟူေသာ စကားပံုပင္ျဖစ္သည္။ အဆုိပါ စကားပံုအရ လိင္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္လ်င္ ျမန္မာ့ လူ႕အသုိက္အ၀န္း၏ စံမ်ားအရ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား အခြင့္အေရး တန္းတူ မရေၾကာင္း သိသာ ထင္ရွားသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ မွားယြင္းမႈ တစ္ခု အတြက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ ပုိမုိ ေပးဆပ္ရ (ကဲ့ရဲ႕ အျပစ္တင္ခံရ)ေလ့ ရွိတတ္သည္။ ပုိဆုိးသည္မွာ အမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးေနျခင္း (အလုပ္သေဘာအရ၊ ခင္မင္မႈအရ)၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆုိ ဆက္ဆံျခင္းႏွင့္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ျခင္း စသည္မ်ားကုိပါ (အေၾကာင္းရင္း အျဖစ္ႏွင့္) လိင္ကိစၥႏွင့္ ေရာေထြးရႈျမင္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

စာေရးသူ ေတြ႕ျမင္ဖူးေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုတြင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူတစ္စုက ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ စီမံကိန္းတစ္ခုကုိ ေရးဆြဲရသည္။ လူစံုေအာင္ ေစာင့္ရသျဖင့္ ေန႕လည္မွ အလုပ္စေလ့ရွိသည္။ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်မည္စုိးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူမ်ားက ညေန ၄ နာရီ ထုိးလ်င္ အိမ္ျပန္ေလသည္။ ေက်ာင္းသား ၁ ဦး၊ ၂ ဦးတည္း ေက်ာင္းရွိ လက္ေတြ႕ခန္းတြင္ အလုပ္ဆက္လုပ္ရသည္။ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ေျပာရလ်င္ လူ ၅ ေယာက္၊ တရက္ ၈ နာရီခန္႕ လုပ္ရမည့္အလုပ္ကုိ လူ ၂ေယာက္ႏွင့္ တပုိင္းက တရက္ ၆ နာရီမျပည့္တျပည့္သာ လုပ္ေတာ့သည္။ သည္လုိဆုိေတာ့ ဘယ္မွာလ်င္ အဆင့္အတန္းမီ ေကာင္းမြန္ေသာ စီမံကိန္း ထြက္လာပါမည္နည္း။ (ေနာက္ေတာ့ စာေမးပြဲ က်ကုန္ၾကေလသည္။)

ထပ္မံေထာက္ျပလုိေသာ ကိစၥရပ္တစ္ခုမွာ ေဆြမ်ိဳးမေတာ္ေသာ အမ်ိဳးသား/အမ်ိဳးသမီးမ်ား တမုိးေအာက္တြင္ မေန (လုိ) ၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းရင္းကုိ စစ္လုိက္ေသာ္ ဘာမဟုတ္သာ ဆူးက်ဖက္ေပါက္ကုိ ကာကြယ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ လူေနမႈ စားရိတ္နည္းပါးေသာ အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ မသိသာေသာ္လည္း (စင္ကာပူ၊ ေဟာင္ေကာင္၊ တိုက်ိဳ၊ နယူးေယာက္ စေသာ) လူေနမႈ စားရိတ္ႀကီးျမင့္ေသာ ေဒသမ်ားတြင္ ေဆြမ်ိဳးမဟုတ္ေသာလူမ်ား အတူတူစုေနမွ အဆင္ေျပမည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာ့လူ႕ အသိုက္အ၀န္းတြင္ အိမ္ငွား အလုိရွိသည္ (မိန္းကေလးသာ) ဆုိေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွာ ေတြ႕ျမင္ေနက် ျဖစ္ေသာ္လည္း ၄င္း၏ ေျပာင္းျပန္ အိမ္ငွား အလုိရွိသည္ (ေယာက်္ားေလးသာ) ဆုိေသာ ေၾကာ္ျငာမွာ အေနာက္အရပ္က ေနထြက္သည့္ႏွယ္ ေတြ႕ျမင္ဖုိ႕ မျဖစ္ႏုိင္သေလာက္ရွိေလသည္။

အက်ိဳးရလဒ္ကား လိင္အရ (ေျပာင္းျပန္) ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းပင္တည္း။ အမ်ိဳးသားမ်ားအဖုိ႕ ေနစရာပင္ ရွာမရသျဖင့္ တုိးေ၀ွ႕ ျပြတ္သိပ္ ေနေနရလင့္ကစား အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ ေနစရာ တပံုတပင္ ရွိသည္ဟုပင္ ဆုိရမည္။ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုတြင္ စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးက စာေရးသူအား နင္တုိ႕က ဘယ္ေနရာနား ေခြေခြ ေခါက္ေခါက္ ထုိးထည့္လုိက္လုိ႕ ရတယ္ဟု ေျပာဖူးသည္။ ႀကိဳတင္ ဆံုးျဖတ္မႈ (စမနျကိငခန) မပါပဲ စဥ္းစားမည္ဆုိပါက အမ်ိဳးသားမ်ားသည္လဲ လူသားမ်ားပင္ျဖစ္သျဖင့္ သူေျပာသလုိ ေခြေခြ ေခါက္ေခါက္ ျဖစ္သလုိ ျပြတ္သိပ္ က်ပ္ညွပ္ေနေသာ (စာေရးသူအႀကိဳက္ဆံုး စကားစုျဖစ္သည့္ ၀က္မ်ားကဲ့သုိ႕ေနရသည့္)ေနရာတြင္ ေနလုိမည္မဟုတ္သည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ။

စာရႈသူ အေဆြ၊ သင္ယံုၾကည္ေသာ စံႏႈန္း၊ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ ေခတၱေမ့ထားလုိက္ပါ။ စာေရးသူ ေျပာမည့္ ျမင္ကြင္းကုိ တခ်က္ ပံုေဖာ္ၾကည့္ပါ။ လူတစ္စုရွိသည္။ အဆုိပါ လူစုတြင္ တ၀က္ေသာ လူတုိ႕သည္ အျခားေသာ တ၀က္ကုိ အမ်ားျပည္သူဆုိင္ရာ ေနရာမ်ား (ကား၊ ရထား စသည္) တုိ႕တြင္ ေနရာေကာင္းကုိ ေပးရေလ့ရွိသည္။ (ပင္ပန္းဆင္းရဲေသာ) အလုပ္အမ်ားစုကုိ တ၀က္ေသာ လူတုိ႕သည္ က်န္တ၀က္ကုိ မလုပ္ေစပဲ လုပ္ေပးရေလ့ရွိသည္။ (က်န္တ၀က္က ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္) တ၀က္ေသာ လူတုိ႕သည္ ၀က္တုိ႕၏ တင္းကုပ္ကဲ့သုိ႕ ျပြတ္သိပ္ က်ပ္ညွပ္ေနေသာ အိမ္ခန္းမ်ားတြင္ ေနရၿပီး က်န္တ၀က္သည္ မိမိ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ထားေသာ အိမ္ခန္းမ်ားတြင္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိစြာႏွင့္ ေနေနရသည္။ အဆုိပါ ျမင္ကြင္းသည္ တရားမ်တပါ၏ေလာ။

အကယ္၍သာ တရားမမ်တဟု အေဆြ ထင္ျမင္ခဲ့ပါလ်င္ မည္သည့္အရာသည္ တရားခံျဖစ္ပါသနည္း၊ တရားမ်တေအာင္ အေဆြ မည္သုိ႕ ေဆာင္ရြက္မည္နည္း။ စာေရးသူအေနႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္၍ ျဖစ္ႏုိင္ေသာ အေျဖ (Solution) ကုိ သိလုိလွပါသည္။