ေသျခင္း

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေသတာကုိ ေမ့ေနၾကတယ္ ။ ကုိယ့္ေဘးက ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ေၾကြလြင့္သြားရင္ေတာင္မွ အသုဘ လုိက္ပုိ႕ရင္ေတာင္မွ ေသတာနဲ႕ ကုိယ္နဲ႕မဆုိင္သလုိ ၊ လားလားမွ မအပ္စပ္သလုိ လုိက္ပုိ႕ၾကတယ္ ။ ေၾသာ္ အျပန္လမ္းမွာေတာင္ တခ်ိဳ႕ တဟီးဟီး၊ တဟားဟား လုပ္တတ္ၾကေသးရဲ႕ ။

ထူးျမတ္က tag လုိက္လို႕ ဒီပုိစ့္ကုိ ေရးျဖစ္တာ ဆုိေပမဲ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးပါမယ္လုိ႕ စဥ္းစားထားတယ္ ။ ဒီေန႕ေတာ့ နည္းနည္း စိတ္ပါေနလုိ႕ ေရးျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိ ေသရမယ္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္လုိ႕ မရေသးဘူး ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူေဌးႀကီးျဖစ္ခ်င္တာနဲ႕ ၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးျဖစ္ၿပီး ဘယ္လုိ ယာဥ္ႀကီးကုိ တီထြင္တာနဲ႕ ၊ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာ ဘယ္လုိ စမ္းခ်င္တာနဲ႕ စိတ္ရွိတုိင္း စိတ္ကူးယဥ္ေပမဲ့ ေသတာကုိ တခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဖူးဘူး ။

ေတြ႕ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ေသတဲ့ ပံုစံေတြ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ ။ A Walk to Remember ထဲမွာက မင္းသမီးက သူခ်စ္တဲ့ မင္းသားနဲ႕ အတူအေဖာ္လုပ္ရင္း အသက္ထြက္သြားတယ္ ။ Independent Day ထဲမွာ ဇုိးသမားတစ္ေယာက္က သူ႕မိန္းမနဲ႕ ကေလးေတြ ဓာတ္ပံုကုိ ၾကည့္ရင္း ပုဂံျပားပ်ံကုိ ဖင္၀င္ေဆာင့္ ... အဲ အဲ ... ပုဂံျပားပ်ံထဲက Energy Source ကုိ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႕ ထုိး၀င္ေဖာက္ခြဲပစ္လုိက္တယ္ ။ I, Robot ထဲမွာ ဥာဏ္ရည္တုဆုိင္ရာ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးက တုိက္ေပၚက ခုန္ခ်ၿပီး အေရးတႀကီး ကိစၥတစ္ရပ္ေပၚေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မင္းသားကုိ အသိေပးလုိက္တယ္ ။ The Day after Tomorrow ထဲမွာ ၊ Vertical Limit ထဲမွာ သရုပ္ေဆာင္ေတြ သူငယ္ခ်င္း ေတာင္တက္ေဖာ္ေတြအတြက္ ကုိယ့္ႀကိဳးကုိယ္ ျဖတ္ခ်ၾကတယ္ ။ စာေရးသူကေရာ ဘယ္လုိ ေသမွာလဲ ။

စိတ္ကူးယဥ္တာပဲဟာ ၊ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ စိတ္ကူးပစ္လုိက္မယ္ဗ်ာ ။ ကဲ ကဲ ... စ ပါ ၿပီ ။

Princeton ရဲ႕ ေႏြဦးမနက္ခင္း ... ရာသီဥတုက အရမ္းကို သာယာတယ္ ။ ကုိလုိနီေခတ္ပံုစံ သိပ္မဆန္တဲ့ ၁၉ ရာစုကတည္းက ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္အုိကေလးက ေဆးသုတ္မွန္မွန္သုတ္ေပးတာေၾကာင့္ အေရာင္က လြင္ေနတုန္းပဲ ။ အိပ္ေရးပ်က္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ အရပ္ရွည္ရွည္ အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ အိမ္ထဲက စာရြက္ေတြနဲ႕ ေခ်ာင္းတဟြပ္ဟြပ္ဆုိးရင္း ေျပးထြက္လာတယ္ ။ ကားနားကုိေရာက္မွ ျပန္သတိရၿပီး အိမ္ဘက္ကုိျပန္ေျပး စာရြက္တစ္ရြက္ ျပန္ယူတယ္ ။ ျပန္အထြက္မွာ သူနဲ႕ ရြယ္တူေလာက္ရွိတဲ့ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလဲ အနမ္းေလး ေပးခဲ့ေသးတယ္ ။

ကားစက္ႏႈိးေတာ့ ကားက လြယ္လြယ္ပဲ ႏႈိးသြားတယ္ ။ ေဆာင္းတြင္းဆုိရင္ေတာ့ ႏႈိးရခက္ေပမဲ့ အခုေတာ့ ေဆာင္းကုန္ၿပီေလ ။ ငွက္ကေလး ၂ ေကာင္၊ ၃ ေကာင္လဲ ကားစက္ဖံုးေပၚ နားေနရာကေန လန္႕ၿပီးပ်ံေျပးသြားတယ္ ။ ေခ်ာင္းဆုိးျပန္တယ္ ။ အင္း ... ညက်ရင္ ေဆးေသာက္ၿပီးမွ အိပ္ရမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးရင္း ကားကုိ ေမာင္းထြက္လုိက္တယ္ ။

Princeton တကၠသိုလ္ရဲ႕ တစ္ခုေသာ ခန္းမမွာ သခ်ၤာပညာရွင္ေတြ (အသံုးခ်၊ အင္ဂ်င္နီယာဆုိင္ရာ၊ သီ၀ရီဆုိင္ရာ) နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ ပညာရွင္ေတြ (အခ်က္အလက္အေျခ ၊ ဘာသာစကား ၊ တြက္ခ်က္ျခင္းဆုိင္ရာ သီ၀ရီ ၊ Algorithm ၊ ဥာဏ္ရည္တု ... အုိ ... အစံုပဲ) လည္ပင္းတဆန္႕ဆန္႕ ၊ ေခါင္းတေမာ့ေမာ့နဲ႕ အေမွ်ာ္ႀကီး ေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ ။ သူတုိ႕အခ်င္းခ်င္းလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ျငင္းခုန္ေနၾကေသးတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီေန႕ ေဟာေျပာပြဲက ျပန္သြားရင္ ဆက္ရွင္းရမဲ့ ၊ ဆက္လုပ္ရမဲ့ ျပႆနာေတြကုိ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ စဥ္းစားေနၾကတယ္ ။

ခဏအၾကာမွာ သူတုိ႕ နည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားတယ္ ။ တခ်ိဳ႕က ထိုင္ေနရာကေန ထၾကည့္ၾကတယ္ ။ ထၾကည့္သူတခ်ိဳ႕ကလဲ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႕ တံခါးေပါက္၀ဖက္ကို ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထုိင္ေနရာကပဲ လွည့္ၾကည့္ၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ ... Clay Mathematical Institute က တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြ ေရာက္လာတာေလ လုိ႕လဲ ေျပာသံၾကားလုိက္ရတယ္ ။

အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႕လူက ကားေမာင္းလာတာမွာ တလမ္းလံုး ေခ်ာင္းေတြဆုိးလာတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးရံုတင္မကဘူး ရင္ဘတ္ထဲကပါ ေအာင့္လာတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကုိ တေလာကလံုးက ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသလုိပဲ ကားကုိ မရပ္မနား ေမာင္းလာတယ္ ။ ဒီေန႕မွ ရာသီဥတုကလဲ သာယာလုိက္တာ ။ ညေနက်ရင္ ေလွ်ာက္လည္မွပဲလုိ႕ သူေတြးလုိက္ေသးတယ္ ။ အေတြးမဆံုးခင္မွာပဲ ရင္ဘတ္က ေအာင့္လာျပန္တယ္ ။ မေန႕ညက ညနက္လုိ႕ ျဖစ္မယ္ ။ အသက္လဲ ႀကီးၿပီ ... ဒီေန႕ၿပီးရင္ အၿငိမ္းစားယူေတာ့မွပဲလုိ႕လဲ ေတြးမိေသးတယ္ ။ အမွန္ဆုိ သူအၿငိမ္းစားယူသင့္တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ။

တကၠသိုလ္၀င္းထဲေရာက္ေတာ့ ေခါင္းက မုိက္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိေလာက္ပါဘူးဆုိၿပီး စာရြက္ေတြယူၿပီး ခန္းမဆီကုိ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္တယ္ ။ ေလွ်ာက္ရင္းေမာလာေတာ့ ရင္ဘတ္က ပုိေအာင့္လာသလုိပဲ ။ အဲဒါနဲ႕ ခဏနားတယ္ ။ ဒါလဲ မသက္သာဘူး ။ သူေမ့လဲသြားတယ္ ။

တခန္းမလံုးလဲ ဆူညံေနၿပီ ။ ၿဖီးတာပါကြာဆုိတဲ့ အသံကုိ ခပ္ငယ္ငယ္ ခပ္စြာစြာ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဆီက စၾကားရတယ္ ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုတဲ့ အသံေတြ ပုိဆူညံလာတယ္ ။ မေစာင့္ႏုိင္သူတခ်ိဳ႕ ခန္းမကုိ စြန္႕ခြာစ ျပဳၿပီ ။ ေစာေစာက ရုပ္ရုပ္သဲသဲ ၾကားထဲက ေရာက္လာတဲ့ တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္ေတြလဲ နာရီကုိ ၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ ။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕က အျပင္ထြက္ၿပီး ေမွ်ာ္တယ္ ။ ခန္းမထဲမွာ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့လာတယ္ ။ အဲဒီမွာ ...

လူတစ္ေယာက္ ေျပး၀င္လာတယ္ ။ စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႕ ထၾကည့္ၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ျခင္း အေရာင္ေတြ လႊားကနဲ ေျပးသြားတယ္ ။ ေျပးလာသူကေျပာတယ္ ပါေမာကၡကို ႏွလံုးေရာဂါနဲ႕ Princeton ေဆးရံုကို တင္ပုိ႕လုိက္ရလုိ႕ ဒီေန႕ ေဟာေျပာပြဲ ဖ်က္လုိက္ေၾကာင္း ေျပာတယ္ ။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာလဲ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြနဲ႕ ။ ဘယ္မွာလဲ ၊ ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ စတဲ့ ဘကုန္းေမးခြန္းေတြ ေျပာင္းဆန္သြားတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူလဲက်သြားတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာကုိ အေမာတေကာ ေျပးၾကတယ္ ။

ေျပးေပမဲ့လဲ ေနာက္က်သြားၿပီ ။ ျမက္ခင္းကုိ ေရျဖန္းတဲ့ ေရပန္းတန္ခုိးနဲ႕ ေရစုိေနတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ အမႈိက္သိမ္းတဲ့ စည္ပင္၀န္ထမ္းက တံျမက္စည္းလွည္းေနတယ္ ။ ေရစုိေနေတာ့ စာရြက္ေတြက ခ်က္ခ်င္းပါမလာဘူး ၊ တခ်ိဳ႕လဲ စုတ္ၿပဲကုန္တယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေလလြင့္ၿပီး အနီးက ေရကန္ထဲကုိ က်ကုန္တယ္ ။ ေျပးလာတဲ့ လူအုပ္ကုိ ျမင္ေတာ့ စည္ပင္၀န္ထမ္းလန္႕သြားတယ္ ။ ဟုိလူအုပ္ႀကီးကလဲ သူ႕ကုိ လက္ညိဳးထုိးၿပီး အမ်ိဳးစံု ေအာ္ဟစ္လာတာကုိး ။ လန္႕သြားေတာ့ အမႈိက္ေတြမသိမ္းလုိ႕ ဆူေတာ့မယ္ထင္ၿပီး ျမန္ျမန္လွဲတယ္ ။ သူကလွဲေလ ၊ ဟုိလူအုပ္ႀကီးက ေအာ္ေလ ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရကန္ထဲက်သြားတဲ့ စာရြက္ပုိင္းေတြ ရသေလာက္ကို လူအုပ္ႀကီးထဲက ခပ္ငယ္ငယ္ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ဆင္းဆယ္ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းသူတခ်ိဳ႕ကလဲ အမႈိက္ပံုးထဲ ႏိႈက္ၿပီးေတာ့ စာရြက္ေတြ ျပန္ရလုိရျငား ႀကိဳးပမ္းၾကတယ္ ။ ေလလြင့္ေနတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ ေခါင္းေျပာင္ေနတဲ့ လူႀကီးက လုိက္ဖမ္းေနတယ္ ။ သူတုိ႕အားလံုး ရတာေတြ စုၾကည့္ေတာ့လဲ ၃၊ ၄ ပုိင္းရယ္ ။ အဆက္အစပ္က မရွိ ။ အားလံုးရဲ႕ စိတ္ပ်က္ ၊ အားေလ်ာ့ ၊ ေဒါကန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ၿပီး စည္ပင္၀န္ထမ္းရဲ႕ မ်က္ႏွာက ဇီးရြက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။

ရလာတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ ဆက္ၾကည့္ေတာ့ စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္ႏွာက ၃ ပုိင္းျဖစ္ေနတယ္ ။ ဘာမ်ားေရးထားမလဲလုိ႕ သိခ်င္ၾကေတာ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ဖတ္ျပတယ္ ။ ..... and that explains the last anomaly and prove P = NP problem. အားလံုးပဲ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ၾကျပန္တယ္ ။ အဲဒီလူႀကီးက ဆက္ဖတ္တယ္ ။ Electronic copy of this paper is available at http://lawshay.blogspot.com တဲ့ ။ အားလံုးပဲ မ်က္ႏွာေတြ ၀င္းသြားၿပီးေတာ့ ေရစိုေနတဲ့ ျမက္ခင္းေပၚမွာတင္ထုိင္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ လက္ဆြဲကြန္ပ်ဴတာေတြကုိ ဖြင့္ၾကတယ္ ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ကြန္ပ်ဴတာခန္းမ ရွိရာကုိ ေျပးၾကတယ္ ။

ေနာက္တေန႕မနက္မွာ ေလာရွည္ကုိ Princeton ေဆးရံုက ႏွလံုးေရာဂါနဲ႕ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီလုိ႕ ေၾကျငာပါတယ္ ။ ၃၇ ရက္တိတိ ၀ုိင္း၀န္း စစ္ေဆးၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ Clay Mathematical Institute က ေလာရွည္ရဲ႕ အေမြခံေတြကို ေဒၚလာ တစ္သန္း ခ်ီးျမွင့္ပါတယ္ ။ ေနာက္ ၆ လအၾကာမွာ Google က http://lawshay.blogspot.com ကုိ လာေရာက္ ၾကည့္ရႈသူ မ်ားျပားတဲ့အတြက္ သီးသန္႕ဆာဗာတလံုးကို ေရႊ႕ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္ ။ အဲဒီႏွစ္အတြက္ Alan Turing Award ကုိ အေရွ႕ေတာင္အာရွက ပညာရွင္တစ္ေယာက္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဆြတ္ခူးရရွိပါတယ္ ။

စိတ္ကူးက စိတ္ကူးပဲ ။ အခုအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေဆးရံုမွာ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႕ ေသဖုိ႕ကေတာ့ အခြင့္အလန္း အမ်ားဆံုးပဲ ။ ဇနီးရယ္ သားသမီးေတြရယ္၊ သားမက္ေတြ ေခၽြးမေတြရယ္ ေျမးေတြရယ္ တၿပံဳတပင္ ၀ုိင္းရံေန၊မေနကေတာ့ မေသခ်ာဘူး ။ အိမ္ေထာင္ကလဲ က်ဦးမွ ။ က်တာေတာင္ သားသမီးေတြ ထြန္းကားဦးမွ ။ ထြန္းကားတာေတာင္ ကုိယ္ေသတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတုိ႕က အိမ္ေထာင္ျပဳၾကဦးမွ ။ ျပဳၾကတာေတာင္ သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာဦးမွ ။

ဒီပုိ႕စ္ကုိ ဖတ္မိတဲ့လူတုိင္းကုိ ျပန္ tag ပါတယ္ ။ ေရးေပးၾကပါ ။ ဘေလာ့ဂ္မရွိလဲ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု အသစ္ယူၿပီး ေရးၾကပါ ။ ဟုတ္ဘူးလား ။ ေဆးရံုမွာ အခန္းကပ္ရပ္လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ ။

ငါတုိ႕ကမၻာ၊ သူတုိ႕စစ္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ဆန္းမွာ ငါတုိ႕ကမၻာ၊ သူတုိ႕စစ္ပြဲ လုိ႕ ေၾကြးေၾကာ္ထားတဲ့ AVPR: Aliens vs Predator - Requiem (AVP2) နဲ႕ ငါတုိ႕ကမၻာကုိ သူတုိ႕စစ္တလင္းလုပ္အံ့လုိ႕ ေၾကြးေၾကာ္လာတဲ့ ကုိရီးယားရုပ္ရွင္ D-War: Dragon Wars ၂ ကားကုိ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ညံ့ခ်က္ကေတာ့ ၂ ကားလံုး ကမ္းကုန္ေနတာပဲ။ State-of-the-Art အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနေပမဲ့လဲ ည့ံတဲ့ကားေတြ ထုတ္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႕ သက္ေသျပေနသလုိပါပဲ။ (ေနာက္တနည္းအေနနဲ႕ နည္းပညာည့ံလုိ႕ ည့ံေနရပါတယ္၊ နည္းပညာသာေကာင္းၾကည့္ ေကာင္းေအာင္ ရုိက္ျပမယ္ဆုိတဲ့ လူေတြ ဒီဇာတ္ကား ၂ ကားကုိ ၾကည့္ၿပီး နည္းပညာနဲ႕ ရုပ္ရွင္ညံ့တာ ဘာမွမဆုိင္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာယူသင့္ပါတယ္။)

ပထမ AVP မွာ Pace က သိပ္ျမန္တယ္ (လူေတြ အမ်ားႀကီး ထည့္ထားၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မသတ္ပဲ အၿပံဳလုိက္ အၿပံဳလုိက္ သတ္ပစ္လုိ႕ ၃ ခါပဲ ေသတာ ၾကည့္ရတယ္) လုိ႕ ေကာင္းခ်ီးေပး (ရြဲ႕တာ) လုိ႕ မဆံုးခင္မွာပဲ ဒုတိယကားျဖစ္တဲ့ AVPR မွာေတာ့ Pace (ဇာတ္ရွိန္) က ျမန္လုိက္၊ ေႏွးလုိက္နဲ႕ လူကုိ မူးေနာက္ေနေအာင္ လုပ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ High Concept Hollywood ဇာတ္ကားေတြၾကားထဲမွာ မ High Concept ပဲ ေရွ႕ကျပသြားတာ ေနာက္ကလုိက္ရွင္း၊ ဇာတ္ေကာင္မိတ္ဆက္ေတြ မေသမသပ္လုပ္၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ နားလည္ေအာင္ လုပ္ၾကည့္ရတာေတြနဲ႕ျပသခ်ိန္ေတြကို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖဳန္းတီးအၿပီးမွာ တတိယဇာတ္ကားကုိ ဆက္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႕ Predator နည္းပညာကုိ လူသားေတြ ရရွိသြားေၾကာင္း ျပၿပီး ၿပီးသြားပါတယ္။ (Game ကုိ သစၥာရွိတာလားေတာ့ မူလ Game ကုိ မကစားဖူးလုိ႕ မသိေပမဲ့ Resident Evil နဲ႕ ယွဥ္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ညံ့တယ္ဆုိတာ ေပၚလြင္ေနပါတယ္။)

Alien Franchise ေတြမွာ lone-survival သာက်န္တယ္ဆုိတဲ့ concept ကုိလဲ လူေတြအမ်ားႀကီး အသက္ရွင္က်န္ျပျခင္းျဖင့္ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ပါေသးတယ္။ မလုိအပ္တဲ့ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ အလြန္အမင္းထည့္သံုးထားလုိ႕လဲ လူကဲ့ရဲ႕ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ (ျပကြက္တစ္ခုမွာ ကေလးကုိ ဗုိက္ေဖာက္ပစ္လုိက္ၿပီး ေနာက္ျပကြက္တစ္ခုမွာ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ပါးစပ္ထဲကုိ Alien ဥဥခ်ပစ္လုိက္တာေတြကုိ ထမင္းမစားခ်င္ဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။) ေရွ႕ေရွ႕ကားေတြထဲက မေသခဲ့တဲ့ Predator ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္ႀကီး Hunter လဲ အဏုျမဴဗံုးဒဏ္နဲ႕ မာလကၾကြသြားတဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ပါပဲ။ ၿခံဳေျပာရရင္ ၁၀ မွတ္မွာ ၃ မွတ္ေတာင္ ေပးဖုိ႕မတန္လုိ႕ ၂ မွတ္ပဲ ေပးသင့္တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။ (Franchise ၂ ခုကုိ အားနာေသာအားျဖင့္ ၂ မွတ္ေပးသည္။)

ကုိရီးယားက ေဟာလီး၀ုဒ္အဆင့္မီ ရုပ္ရွင္ဟဲ့ ဆုိၿပီး ၀မ္းသာအားရၾကည့္မိတာကေတာ့ D-Wars: Dragon Wars ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးေတြက ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာထားၾကေတာ့ ဟုတ္ပါ့မလားလုိ႕ ထင္မိတာ ၾကည့္မိေတာ့ ဒါထက္ေတာင္ပုိေသး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံုေလးက ဒီလုိရယ္ပါ။ James Cameron ရဲ႕မူလ Terminator က ဆာရာဆုိတဲ့ မိန္းကေလး (နာမည္ထည့္ေျပာထားတယ္ေနာ္) ကုိ သာမာန္လူသားတစ္ေယာက္က သဘာ၀လြန္အႏၱရာယ္ေတြကေန ကာကြယ္ေပးတယ္ဆုိတဲ့ ေက်ာရုိးေလးကုိ ယူပါတယ္။ အေရွ႕တုိင္း ပံုျပင္ဆန္ဆန္ ဇာတ္ေကာင္ (နဂါးေတြ၊ ေျမြေတြ၊ ဓားသမားေတြ) ေတြ ေလွ်ာက္ထည့္ပါတယ္။ George Lucas ရဲ႕ Naboo ၿဂိဳဟ္ေပၚက Gungan စစ္တပ္ႀကီးကုိ ဗီလိန္အတြက္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ အံုးကနဲ ဒုိင္းကနဲနဲ႕ ရန္အေပါင္းက ကာကြယ္ေစတဲ့ အေဆာင္တစ္ခုကုိ မင္းသားအတြက္ ေပးပါတယ္။ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ လုပ္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕က လက္စြမ္းျပခ်င္ေသးတယ္ဆုိလုိ႕ Independent Day, Godzilla နဲ႕ Transformers ေတြထဲက ၿမိဳ႕ပ်က္ခန္းေတြ ေပါင္းထည့္ပါတယ္။ (ပရိသတ္မျမင္လုိက္ရမွာစုိးလုိ႕ အမွန္အကန္ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းမွာ ရုိက္ျပတယ္။) FBI က ေပါက္ကရလုပ္တယ္ဆုိတာကုိ (မလုိအပ္ပဲ အတင္း) ထည့္ေပါင္းပါေသးတယ္။ စတီဗင္စပီးလ္ဘတ္ဆန္ဆန္ ဟာသေလးေတြလဲ ၾကားညွပ္ေသးရဲ႕။ (ရယ္ေတာ့ ရယ္ရသား။ ခုိးထားတာ ေပၚလြင္ေနတာကလြဲလုိ႕။) ေနာက္ဆံုးခန္းအတြက္ေတာ့ New Line Cinema ရဲ႕ Mortal Kombat ဇာတ္ကားထဲမွ နဂါး ၂ ေကာင္ လံုးသတ္ခန္းကုိ အားျဖည့္ပါတယ္။ ၿပီးပါၿပီ။ သူ႕ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ဖန္တီးမႈ နတၳိပါ။

အေနာက္တုိင္း ရုပ္ရွင္ ေ၀ဖန္ေရးေတြကေတာ့ အားနည္းလြန္း (အမွန္က ၁၀ ႏွစ္သားကေလး ဇာတ္လမ္းေတာင္ သူ႕ထက္ ပုိေကာင္းမယ္) တဲ့ သူ႕ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ အဓိကထားေ၀ဖန္ၾကေပမဲ့ အေရွ႕တုိင္းမ်က္စိနဲ႕ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေလးက romantic ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္လုိ႕ရပါတယ္။ (ႀကိဳးစားၾကည့္မွ ရမွာေနာ္၊ ဒီတုိင္းၾကည့္လုိ႕ကေတာ့ ဆဲခန္းပဲ) တုိတုိေျပာရရင္ စေတးခံရမဲ့ မင္းသမီးကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၅၀၀ က (ခ်စ္လြန္းလုိ႕) မစေတးခဲ့လုိ႕ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုး စေတးလုိက္ရတယ္ ဆုိတာပါပဲ။ (မင္းသမီးက ေျပာသြားေသးတယ္၊ ငါမေသဘူး၊ ထာ၀ရအသက္ကုိ ရၿပီ၊ ျပန္ဆံုမယ္တဲ့၊။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ျပန္ဆံုတာကုိေတာ့ ေငြေရာင္ပိတ္သားေပၚ မတင္ပါနဲ႕ေတာ့။) ဒီတစ္ကားလဲ မ High Concept ပါဘူး။ အဲ အဲ ၾကည့္လုိ႕ကေတာ့ အရမ္းလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကုိ ၁၀ မွတ္မွာ ၃ မွတ္ေပးပါတယ္။ (၁ မွတ္က ပံုျပင္ေရးတဲ့ ကေလးေလးကို အားေပးဖုိ႕၊ ေနာက္ ၁ မွတ္က အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ အဖြဲ႕အတြက္၊ ေနာက္ ၁ မွတ္က ကုိရီးယားကား ျဖစ္ေနလုိ႕။)

စာရႈသူတုိ႕ကုိ အႀကံေပးရလွ်င္ျဖင့္ AVPR ကုိ ၀ယ္ၾကည့္ဖုိ႕မေျပာနဲ႕၊ လက္ေဆာင္အျဖစ္ လာေပးသူကိုေတာင္ မိတ္ေဆြစာရင္းက ပယ္ဖ်က္ပစ္ပါ။ D-Wars ကုိေတာ့ ၃ ႏွစ္သား ကေလးေလးေတြရွိရင္ ကေလးထိန္းမရွိတဲ့အခ်ိန္ ဖြင့္ဖုိ႕နဲ႕ ျမန္မာကားေတြညံ့လြန္းလုိ႕ အသည္းကြဲရင္ ဖြင့္ၾကည့္ဖုိ႕ ခုိးကူးဆုိင္ကေန ၀ယ္သင့္ပါတယ္လုိ႕ ... ။

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ား ၂

အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကသူမ်ားမွာ မသိနားမလည္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္တဲ့ မေသခ်ာမႈရဲ႕ တြန္းအား၊ အစဥ္အလာကုိ လုိက္နာလုိမႈနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားမ်ားေၾကာင့္ အိပ္မက္ေပ်ာက္ၾကရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ ပထမ ၂ မ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးဆက္မ်ားကုိ အေသးစိတ္ တင္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ယခု စာတမ္းငယ္မွာေတာ့ ေနာက္ဆံုး အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တဲ့ (အေရးအႀကီးဆံုး အက်ယ္ျပန္႕ဆံုးျဖစ္တဲ့) ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားမ်ားအေၾကာင္းကုိ ေဆြးေႏြးမွာျဖစ္ပါတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ဖိအားေတြထဲမွာ အေရးအပါဆံုးနဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အရွိဆံုးကေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ အစဥ္အလာ လမ္းရုိးကေနခြဲထြက္ၿပီဆုိတာနဲ႕ ၀ုိင္းၾကည့္ ေမးေငါ့ေလ့ရွိတဲ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆုိတဲ့ အဆုိးျမင္မ်က္လံုးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သာဓကအေနနဲ႕ ေသာမတ္ အက္ဒီဆင္လုိ သိပၸံပညာရွင္/တီထြင္သူႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႕ စာေရးသူေျပာခဲ့တုန္းက စာေရးသူရဲ႕ ဖခင္က မြဲေတၿပီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေသသြားၾကရတဲ့ တာယာတီထြင္သူ ခ်ားလ္စ္ဂြတ္ဒ္ယားရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပပါတယ္။ (စကားခ်ပ္၊ စာေရးသူရဲ႕ ဖခင္က မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ မလုပ္နဲ႕လုိ႕ ပိတ္မေျပာခ်င္လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ အေတာ္အတန္ လြတ္လပ္ ေခတ္ဆန္တဲ့ စာေရးသူတုိ႕ မိသားစုမွာေတာင္ ဒီလုိ အေျပာခံရေသးရင္ အလြန္တရာ တင္းက်ပ္တဲ့ မိသားစုေတြမွာ ဘယ္လုိျဖစ္မလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။)

စာေရးသူတုိ႕ တုိင္းျပည္မွာ သိပၸံပညာရွင္/တီထြင္သူႀကီး ျဖစ္ဖုိ႕အတြက္ အေျခခံအေဆာက္အဦ အားနည္းတယ္ဆုိတာကုိ လက္ခံပါတယ္။ အားနည္းတယ္ဆုိၿပီး တေယာက္မွ အားေကာင္းေအာင္ မလုပ္ၾကရင္ ဘယ္ေန႕ဘယ္အခ်ိန္က်မွ အားေကာင္းလာႏုိင္မလဲဆုိတာကုိ ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ (ဘယ္ေတာ့မွ အားေကာင္းမလာႏုိင္ပါဘူး။) အားနည္းတယ္၊ သုိ႕ေသာ္ ငါတုိ႕အားလံုး စုေပါင္းၿပီး ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚေအာင္ တတ္စြမ္းသမွ် လုပ္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ လူစုနဲ႕ အားနည္းတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ နင္တုိ႕ မလုပ္ၾကနဲ႕ ဆုိတဲ့ လူစုနဲ႕ ၁၀ ႏွစ္၊ ႏွစ္ ၂၀၊ ႏွစ္ ၃၀ မွာ ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ ကြာျခားသြားမယ္ဆုိတာ အခု လက္ရွိမ်က္ျမင္ပဲ ျဖစ္လုိ႕ အက်ယ္ခ်ဲ႕ ရွင္းျပေနဖုိ႕ေတာင္ မလုိပါဘူး။

အေျခခံအေဆာက္အဦ သိပ္ျမင့္ျမင့္မားမား မလုိတဲ့ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း တလွည့္ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္။ သခ်ၤာပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ (ကြန္ပ်ဴတာ နည္းပညာမဟုတ္) မွာ ပါရဂူျဖစ္ခ်င္တာ၊ ဂရမ္မီဆုရတဲ့ အဆုိေက်ာ္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ေအာ္စကာဆုရတဲ့ ဒါရုိက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာေတြဟာ အေျခခံ အေဆာက္အဦ မလုိတဲ့ အိပ္မက္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ ရၾကပါရဲ႕လား။ သခ်ၤာပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာေတြအတြက္ လုိအပ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားစြာဟာ ၁၇ ရာစု၊ ၁၈ ရာစုကတည္းက ေရးသားခဲ့ၿပီးသား၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္မွာ ရွိႏွင့္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းအေနနဲ႕လဲ ခဲတံနဲ႕ စာရြက္ပဲ လုိပါတယ္။ (ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံ ထုိ႕နည္းတူ) ဂရမ္မီရဖုိ႕ ႀကိဳးစားရာမွာ (အဆုိရွင္အေနနဲ႕) အသံေကာင္းဖုိ႕ပဲ လုိပါတယ္။ ေအာ္စကာဆုရ ဒါရုိက္တာႀကီးျဖစ္ဖုိ႕လဲ သိပ္ကုိ ရႈပ္ေထြးတဲ့ ကိရိယာေတြ မလုိပါဘူးဆုိတာကုိ ရွင္ဒလာရဲ႕ စာရင္း ဇာတ္ကားကုိ အျဖဴအမဲပဲ သံုးကာ ၀န္ခ်ီစက္သံုး ရုိက္ခ်က္ေတာင္မပါပဲ ရုိက္ကူးၿပီး ေအာ္စကာဆု ရရွိခဲ့တဲ့ စတီဗင္စပီးလ္ဘတ္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူတုိ႕ႏုိင္ငံက လူေတြမွာ (လူသိမ်ားခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေလးကုိ ငွားၿပီးသံုးရရင္) "ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕ ထူးျခားၿပီး ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဓေလ့စရုိက္ လကၡဏာ တစ္ခု" ျဖစ္တဲ့အားငယ္စိတ္တမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ သူ(တုိ႕)က ေတာ္တာကုိး၊ ငါတုိ႕ကမွ အဲဒီေလာက္မေတာ္ပဲ ဆုိၿပီး စစ္မေရာက္ခင္က ျမွားကုန္ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ေတာင္ မလုပ္ၾကည့္ရေသးပဲနဲ႕ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆုိၿပီး လက္ေလွ်ာ့လုိက္တတ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဆုိေတာ့ ဘာဆုိဘာမွ ျဖစ္မလာတာ သဘာ၀ပါပဲ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တာနဲ႕ေတာင္ အားမရပဲ အျခားသူေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကုိပါ ေလွာင္ေျပာင္ၿပီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႕လဲ ႀကိဳးစားၾကပါေသးတယ္။ လူငယ္မ်ားအေနနဲ႕ အသက္အရြယ္ အေတြ႕အႀကံဳပုိမ်ားတဲ့ လူႀကီးသူမမ်ားထံ အိပ္မက္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ခ်ဥ္းကပ္နည္းခံရာမွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး အဓိပၸါယ္ရတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ အေျပာအဆုိေတြ (တည့္တည့္ သုိ႕မဟုတ္ သြယ္၀ုိက္၍)၊ ရြယ္တူေတြရဲ႕ မလုိတမာ ပံုစံနဲ႕ ေျပာင္ေလွာင္ခံရမႈေတြကုိပဲ ရင္ဆုိင္ရရင္ အိပ္မက္ကုိ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါဦးမလား။

ဆုိလုိရင္းကေတာ့ (စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ သိပၸံနဲ႕ နည္းပညာ၊ အႏုပညာ နယ္ပယ္မ်ားမွာ) ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ ပညာရွင္ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ အလားအလာရွိတဲ့ လူငယ္ေတြရွိေသာ္လည္း သူတုိ႕ဟာ သူတုိ႕နဲ႕ ကုိက္ညီတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းပညာကုိ မၾကား၊ မျမင္၊ မသိရွိေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ထားခံရတတ္ပါတယ္။ သိရွိတဲ့ လူေတြရွိေသာ္လည္း သူတုိ႕ရဲ႕ အခက္အခဲေတြကုိ ေဖးမကူညီ ျဖည့္ဆည္းေပးမဲ့ ပညာေရးစနစ္နဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အသုိက္အ၀န္းအစား ေလွာင္ေျပာင္တတ္တဲ့၊ ရႈပ္ခ်တတ္တဲ့ အသုိက္အ၀န္းကုိသာ ရရွိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္ပါ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႕ လက္ေလွ်ာ့လုိက္ရၿပီး (တုိက္ပြဲ၀င္ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ဆံုးကုန္ရၿပီး) ေလွာင္ေျပာင္ရႈပ္ခ်တတ္တဲ့ အသုိက္အ၀န္းထဲကုိ အေႏွးနဲ႕အျမန္ ကူးေျပာင္း ေရာက္ရွိသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီက်ိဳးေၾကာင္းျပသခ်က္ဟာ ၁၉၈၀ ေနာက္ပုိင္း (အထူးသျဖင့္ ၁၉၉၀ ေနာက္ပုိင္းမွာ) စံထားေလာက္တဲ့ ျမန္မာ သခ်ၤာပညာရွင္၊ သိပၸံ သုေတသနသမား၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ အႏုပညာရွင္မ်ား နည္းပါးသြားျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အားျဖင့္ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ထဲက အိပ္မက္ေတြ မက္ခြင့္မရ၊ မက္တာေတြလဲ ေပ်ာက္ဆံုး၊ မေပ်ာက္ဆံုးတာေတြလဲ မနာလုိစိတ္နဲ႕ ဖိႏွိပ္ခံရနဲ႕မုိ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိ႕ရေကာင္းတဲ့ အိပ္မက္ လက္တဆုပ္စာပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနမွန္ကုိ ျမန္ျမန္သံုးသပ္မိၿပီး ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ ျပန္လည္ မက္ခြင့္ရေစဖုိ႕ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ အခ်ိန္တန္ေနပါၿပီ။ အိပ္မက္ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာဟာ အေၾကာင္းရင္း တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မူလအေၾကာင္းရင္းေတြအားလံုးကုိ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ တၿပိဳင္နက္ (သုိ႕မဟုတ္ တၿပိဳင္နက္နီးပါး) လုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ လုိအပ္ေၾကာင္း စာေရးသူအေနနဲ႕ ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳလုိပါတယ္။ ေနာင္စာတမ္းငယ္မ်ားမွာ အေၾကာင္းရင္း တစ္ခုခ်င္းကုိ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ ဘယ္လုိ ေဆာင္ရြက္ရမလဲဆုိတာကုိ သံုးသပ္ အႀကံျပဳဖုိ႕ ႀကိဳးစားပါမယ္ဆုိတာကုိ ေရးသားရင္း အိပ္မက္ေပ်ာက္သူမ်ား ၂ ကုိ နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါတယ္။ စာရႈသူမိတ္ေဆြမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အိပ္မက္မ်ားကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏုိင္ၾကပါေစ။

ၾကယ္ငါးေကာက္သူရဲ႕ လြမ္းခ်င္း

သတၱိမရွိဘူး၊ အမွန္တရားနဲ႕ အရွိတရားကုိ မရင္ဆုိင္၀ံ့ဘူးပဲ ေျပာခ်င္ေျပာ၊ ကုိယ္ကေတာ့ ၾကယ္ငါးအားလံုးကုိ ကုိယ္တုိင္ ေကာက္ခ်င္တယ္။ ေအာက္မွာကေတာ့ ဒီေန႕ေရးတဲ့ ကဗ်ာ။

ၾကယ္ငါးေကာက္သူရဲ႕ လြမ္းခ်င္း

ကမ္းေျခက ၾကယ္ငါး
ေသသြားမွာ စုိးရိမ္လုိ႕
ငါေကာက္ခဲ့ ...

မွန္းေလရဲ႕ ရင္ထဲ
ေနၿမဲေစ ရွင္သန္ခြင့္
ငါေပးခ်င္ခဲ့ ...

လြမ္းေနၿပီး က်န္ခဲ့
ငါမျမင္တဲ့ ၾကယ္ငါးက

လမ္းမျမင္ ပင္လယ္ထဲ
ငါကယ္တဲ့ ၾကယ္ငါးကုိ

စကားနာထုိးလိမ့္မလား ...
အုိ ... မကယ္ႏုိင္ရင္ မျမင္လုိ။

အိမ္ေရွ႕ပူ အိမ္ေနာက္မခ်မ္းသာ

ဒါေလးက ဟုိအေစာက ကဗ်ာေရးအၿပီး ေနာက္တရက္ (၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၂၂ ရက္) မွာ အိမ္ရွင္လင္မယား ရန္ျဖစ္ေနၾကလုိ႕ အေနက်ံဳ႕ရပံုေလးပါ။

အိမ္ေရွ႕ပူ အိမ္ေနာက္မခ်မ္းသာ

၂၁ ရာစုရဲ႕ အိမ္ခန္းအတြင္း …
လွ်ာနဲ႕ သြားရဲ႕ စစ္တလင္း …
ငါ့ခႏၶာ က်ည္မထြင္းေအာင္ …
ဘယ္လုိမ်ားေနရပါ့။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ …
ပန္းၿခံထဲမွာ (စိတ္လြတ္လက္လြတ္)
လမ္းေလွ်ာက္ေနရ ။